Zioła

ZIOŁA: PRODUKTY ROLNICTWA EKOLOGICZNEGO
WŁAŚCIWOŚCI LECZNICZE I DZIAŁANIA

1. GUZ BRZOZY (HUBA BRZOZY)

Badania prowadzone w Europie i Azji dowiodły, że huba brzozowa ma bardzo cenne właściwości terapeutyczne i są to:
• oczyszczające
• ogólnie wzmacniające
• przeciwbakteryjne
• przeciwzapalne
• przeciwnowotworowe (związki o działaniu przeciwnowotworowym to: inotodiol i lanosterol)!
• przeciwwirusowe – związki terpenowe i laktonowe włóknouszka niszczą wirusy (np. grypy, HIV)
• obniżające ciśnienie krwi, zwiększa liczbę erytrocytów i limfocytów
• regulującą poziom cukru we krwi badania dowiodły, że wodny, extrakt obniża poziom cukru we krwi
• osłaniające i odtruwające wątrobę
• stabilizujące pracę układu odpornościowego
• przeciwutleniające
• przeciwpotowe,
• przeciwgorączkowe
Substancje, które znajdują się w hubie pobudzają mitochondria -komórkowe centra energetyczne.
Substancje, które nadają hubie właściwości lecznicze to: polisacharydy, inotodiol, kwas betulinowy i polifenole .
Z huby wyizolowano oprócz inotodiolu, kwas inotowy, kwas oblikowy i kwas czekowy , które wykazały w badaniach farmakologicznych na zwierzętach działanie przeciwnowotworowe. Znajduje się tam też kwas betulinowy, który ma wiele właściwości lecznicze
Inotodiol związek chemiczny należący do steroli pobudzający apoptoze -naturalny proces zaprogramowanej śmierci komórki w organizmie wielokomórkowym. Dzięki temu mechanizmowi ( zwanym samobójstwem tkankowym) z organizmu usuwane są zużyte lub uszkodzone komórki w tym komórki nowotworowe.
Pierwsze badania na temat inotodiolu przeprowadzono w Polsce w 1962 roku.
Oprócz inotodiolu w hubie występuje Lanosterol, który również programuje samobójstwo tkankowe – apoptozę.
Polifenole związki należące do fenoli – niszczą wirusy HIV. Są one silniejszymi przeciwutleniaczami niż witamina C i E. Do polifenoli należą flawonoidy, kwas fenylowy, taniny – garbniki i ligniny. Wszystkie one mają budowę pierścieniową i dają warzywom smak i aromat.
Polifenole są bardzo ważnym czynnikiem spowalniającym starzenie.
Polisacharydy – wielocukry poprawiają komunikację między komórkową.
Fucoglucomannan – wielocukier, występujący w hubie, stymuluje odpowiedź humoralną i komórkową układu immunologicznego. W odpowiedzi humoralnej powstają specyficzne przeciwciała, skierowane przeciwko wprowadzonemu antygenowi w tym wypadku bakterii lub wirusowi. Przy udziale limfocytów B , T i makrofagów powstają przeciwciała i komórki pamięci immunologicznej. Pozwala to na natychmiastową reakcję w przypadku ponownego pojawienia się patogenu .W odpowiedzi komórkowej, centralną rolę odgrywają już nie przeciwciała, lecz kompetentne komórki układu immunologicznego limfocyty T. Kwas betulinowy ma wiele właściwości terapeutycznych. Wykazują działanie przeciwzapalne, przeciwwirusowe, ochraniające miąższ wątroby, obniżające stężenie cholesterolu i lipidów we krwi, żółciopędne, żółciotwórcze, regulujące wypróżnienia, przeciwnowotworowe, przeciwbakteryjne, przeciwgrzybicze.
• Kwas betulinowy hamuje rozwój komórek nowotworowych i działa degradująco na komórki melanomy – czerniaka złośliwego
• Betulina i kwas betulinowy pobudzają apoptozę komórek rakowych (programowana śmierć komórek)
• . Kwas betulinowy hamuje namnażanie wirusa HIV (zatrzymuje proces agregacji zakażonych komórek i migracji wirusów do zdrowych komórek). Betulina i kwas betulinowy hamują rozwój bakterii trądzikowych, Pałączki okrężnicy i Gronkowiec złocistego). Kwas betulinowy niszczy zarodźca malarycznego.
• Betulina i kwas betulinowy są wykorzystywane do leczenia łuszczycy, jako środek przeciwzapalny w leczeniu przewlekłych wyprysków. Skuteczne są także przy stosowaniu zewnętrznym i wewnętrznym przy trądziku młodzieńczym.
Niemieccy naukowcy udowodnili, że kwas betulinowy powoduje rozpad komórek nowotworowych w układzie nerwowym (neuroblastoma, medalloblastoma). Kwas betulinowy nie jest toksyczny i nie powoduje skutków ubocznych
Występujące w hubie aminokwasy, tryptofan, glicyna i cysteina działają synergicznie, wykazując działanie przeciwzakrzepowe.
Huba ma też wysoki poziom melaniny – substancji odpowiadającej za kolor. Melanina ma wiele właściwości terapeutycznych i są to między innymi:
• stymuluje szyszynkę i poprawia sen.
• jest silnym przeciwutleniaczem
• chroni przed szkodliwymi promieniami, polem elektromagnetycznym i solami metali ciężkich
• naprawia DNA.
Melanina jest kompleksem cząsteczek, które tworzą pigment. Znaleziono ją w mózgu, w gruczołach, a także u płodu. Jest bardzo silnym przeciwutleniaczem. Badania prowadzone przez naukowców rosyjskich dowiodły, że naprawia ona uszkodzone DNA i zabezpiecza przed szkodliwym promieniowaniem. Melanina absorbuje światło w tym samym stopniu, co hemoglobina we krwi absorbuje ciepło. W swoim działaniu jest bardzo podobna do chlorofilu . Melatonina występująca w hubie pochłania więcej promieniowania niż chlorofil. Jest bardzo ważna dla kobiety w ciąży u 35 dniowego embrionu w oku znajduje się melanina, która w rozwoju embrionalnym buduje też struną grzbietową. W 1983 roku F.E.Barr przedstawił melaninę, jako bardzo wyżną cząsteczkę w organizmie ludzkim. Jego zdaniem pełni ona kluczową rolę w w embriologicznej organizacji tkanek i regeneracji. Melanina odgrywa ważną role w układzie immunologicznym. Organizm jest żyjącą matrycą, to sieć komunikacyjna gdzie formą komunikacji jest światło. Nasz organizm stanowi harmoniczne połączenie narządów. Kiedy zakłóci się to połączenie wprowadzając jakieś chemiczną nieswoistą substancją, zaczyna być pobudzony. Melanina działa odtruwająco, pomagając w powrocie do równowagi. Stanowi nie specyficzną ochronę przed nowotworami i mutacjami. Podnosi odporność. Wchodzi w interakcję z ksenobiotykami – substancjami obcymi dla organizmu; do nich należy większość trucizn i leków oraz substancje chemiczne wytworzone przez człowieka takie jak plastik i inne tworzywa. Pomaga w rozłożeniu soli metali ciężkich oraz innych czynników patologicznych. Zabezpiecza przed promieniowaniem elektromagnetycznym i fotonowym.
W badaniach prowadzonych przez zespół Parks’ w roku 2004 extrakt z huby zredukował aż 40% uszkodzeń DNA. Inne badania wykazały, że melanina znajdująca się w hubie reguluje pracę pęczków Peyera ( grudek chłonnych przewodu pokarmowego) i chroni śluzówkę jelit przed inwazją patogenów. Poprawia ona sen i jej działanie jest znacznie silniejsze niż melatoniny.
Do dziś na Syberii, zamiast herbaty, używa się naparu z huby. Jest on szczególnie popularny wśród leśników, myśliwych, zbieraczy grzybów i jagód. Niektóre ludy zamieszkujące Syberię z popiołu po spaleniu błyskoporka podkorowego przygotowywały „wodę mydlaną” o właściwościach dezynfekcyjnych, używaną do mycia rąk i stóp, ale także całego ciała.

2.LIŚĆ ORZECHA

Liście i zielone łupiny mają właściwości przeciwbakteryjne i przeciwzapalne, a także przeciwbiegunkowe i przeciwkrwotoczne. Ze względu na dużą ilość garbników polecane są jako środek ściągający w zaburzeniach żołądkowo-jelitowych. Odwar stosuje się w stanach zapalnych gardła i jamy ustnej, oraz do przemywania i okładów przy trądziku, liszajach, oparzeniach. Zielone orzechy niszczą pasożyty układu pokarmowego. Napar z kory jest środkiem łagodnie przeczyszczającym. Ze względu na zawartość nienasyconych kwasów tłuszczowych owoce orzecha włoskiego zalecane są w diecie przeciwmiażdżycowej.  

3. LIŚĆ MELISY

Melisa lekarska ma zastosowanie lecznicze od tysięcy lat. Już w Starożytnej Grecji Hipokrates i Dioskurides opisywali jej właściwości.
Melisa ma działanie uspokajające, obniżające ciśnienie kwi i przeciwskurczowe. Dzięki czemu ma zastosowanie w leczeniu bezsenności i stanów pobudzenia nerwowego. Jest lekiem na bezsenność, migreny i nadciśnienie. Zioło stosuje się również w przypadku kołatania serca spowodowanego nerwicą.
Wysoka zawartość witaminy C działa na organizm wzmacniająco, a samą melisę wykorzystuje się w leczeniu stanów zapalnych. Działa ona przeciwwirusowo, przeciwbakteryjnie i ściągająco.
Niezastąpiona jest w trakcie diety mającej na celu odchudzanie, ponieważ działa moczopędnie i wiatropędnie, a tym samym oczyszcza organizm z zalegających w nim toksyn.

4. LIŚĆ MIĘTY PIEPRZOWEJ

Dzięki zawartości olejku eterycznego i flawonoidów mięta pieprzowa wykazuje właściwości rozkurczające, żółciopędne i żółciotwórcze. Olejek działa przeciwzapalnie i przeciwbólowo oraz antybakteryjnie. Mięta łagodzi objawy zaburzeń trawienia takie jak wzdęcia, odbijanie się, zaburzenia czynności pęcherzyka żółciowego. Działa również łagodząco na podrażnienia skóry. Mentol podrażnia zakończenia czuciowe receptorów zimna, wywołując na skórze i błonach śluzowych uczucie schłodzenia.

W zielu występuje: olejek miętowy, kwas askorbinowy, karoten, rutyna, apigenina, betaina, kwas oleanowy i ursulowy.  Mięta zwiększa wydzielanie soku żołądkowego, pobudza wytwarzanie żółci, usprawnia pracę jelit. Stosowana jest przy zaburzeniach trawienia, wzdęciach, w schorzeniach wątroby i dróg żółciowych. Ma także właściwości przeciwbakteryjne i nieznacznie uspokajające

5. RÓMIANEK

Koszyczek rumianku zawiera olejek eteryczny (od 0,3 do 1,2%), w którego skład wchodzi chamazulen, α-bisabolol, spiroeter. Surowiec zawiera także flawonoidy, związki kumarynowe, śluz, cholinę, sole mineralne.  Najczęściej jest stosowany jako środek przeciwzapalny i przeciwskurczowy układu pokarmowego, ma też działanie przeciwalergiczne

6. KORA DĘBU

Kora dębu wykazuje zróżnicowane właściwości i działanie lecznicze. Do zawartych w niej składników aktywnych należą m.in. garbniki, które działają ściągająco, oraz polifenole o działaniu przeciwzapalnym i przeciwbakteryjnym.

W jelitach garbniki mogą wiązać się z grupami aminowymi białek komórek jelita, skóry czy bakterii, przez co nabłonek jelita ulega skurczeniu. Ponadto następuje zahamowanie wydzielania soku żołądkowo-jelitowego oraz utrudnione jest przenikanie wody ze światła jelit. W efekcie powstaje zaparcie.
Stosując korę dębu w stanach biegunkowych, przeciwdziała sięodwodnieniu. Co więcej, garbniki zmniejszają przenikanie toksyn z treści pokarmowej do organizmu.
Kora dębu zalecana jest w leczeniu stanów zapalnych skóry, gdyż wykazuje właściwości antyseptyczne wobec gronkowców (Staphylococcus spp.) oraz ściągające. Ponadto zapobiega namnażaniu się wirusów Herpes (opryszczka) orazgrypy i polio. Kąpiel w odwarze z kory dębu i rumianku jest zalecana w przypadku nadmiernej potliwości.

7. PĄCZKI SOSNY

Zielarze najbardziej cenią młode pączki, zbierane w lutym i marcu. Są one wyjątkowo bogate w olejek eteryczny, który zawiera pinen, limonen i borneol. Zawierają też diterpenowe kwasy żywiczne, flawonoidy, związki fenolowe, gorycze i garbniki, substancje woskowe, witaminę C, sole mineralne i cukry. Taka mieszanka cennych substancji znajduje wiele zastosowań leczniczych. Na pierwszym miejscu wykorzystywana jest do działania wykrztuśnego, odkażającego i rozkurczowego przy schorzeniach górnych dróg oddechowych - przeziębieniach, kaszlu, zapaleniu oskrzeli. Pączki sosnowe mają również właściwości przeciwgorączkowe i napotne. Warto robić z nich odwary ponieważ działają wzmacniająco, co jest szczególnie ważne w okresie jesienno-zimowym. Stawiają na nogi po chorobie ja również zapobiegają jej. Sosnowe pączki dzięki właściwościom rozgrzewającym przynoszą ulgę w schorzeniach reumatycznych i neurologicznych. Są też lekko moczopędne.

8. KWIAT LAWENDY

 Lecznicze właściwości lawendy  wynikają z dużej zawartości substancji aktywnych m.in. linalolu, terpeny, garbników, kwasów organicznych oraz soli mineralnych. Olejek eteryczny dobroczynnie wpływa na prawidłową pracę przewodu pokarmowego, wątroby oraz wykazuje działania moczopędne. Dowiedziono także, że obniża napięcie nerwicowe i ułatwia zasypianie. Zewnętrznie działa przeciwgrzybiczno oraz przeciwbakteryjnie. Olejek lawendowy znalazł szerokie zastosowanie w perfumerii i całościowo w kosmetyce.

9. KLĄCZE TATARAKU

Kłącze tataraku pospolitego posiada do 5,5% olejku eterycznego. Norma dla aptek wymaga przynajmniej 2,5%. W olejku występuje kilkadziesiąt składników, wśród nich: azaron, kariofilen, kadinen, akoron, kalamen, kamfen, pinen i mircen. Oprócz tego w kłączu występują garbniki, związek gorzki akoryna i akoretyna, cholina, śluz, węglowodany, w tym sporo skrobi, kwasy organiczne, jak akonitowy oraz sole mineralne.

Tatarak zwyczajny – właściwości lecznicze
Powszechnie uważa się iż tatarak zwyczajny używany jest w lecznictwie głównie jako środek wzmacniający co jednocześnie ma zbawienny wpływ na przedłużenie życia. Ale to nie jedyna jego zaleta. Jest on współodpowiedzialny za poprawę  pracy gruczołów wydzielania  wewnętrznego, znany jest jako lek o działaniu krwiotwórczym, moczopędnym, napotnym. Wśród licznych jego zalet wskazuje się także na działania zmierzające do pobudzających czynności żołądka, łagodzi bóle menstruacyjne oraz dolegliwości kostne.

Wśród najczęściej wymienianych zalet wymienia się miedzy innymi działania o charakterze:
– uspakajającym,
– przeciwbólowym,
– przeciwgorączkowym,
– gojącym wrzody,
– przeciwrobaczym,
– wiatrpędnym,
– insektycydem,
– wpław na wydzielanie śliny,
– poprawia wytwarzanie soków żołądkowych.
Zaleca się także w właściwościach leczniczych tataraku zwyczajnego gryzienie kawałków kłaczy które w tej postaci wzmacnia wydzielanie żółci, przypisuje się mu także działanie rozkurczowe na drogi moczowe oraz żółciowe.
W medycynie stosowany jest także zewnętrznie w szczególności na skórę głowy. Co to powoduje? Otóż wskazuje się na działanie przeciwzapalne, ściągające oraz bakteriobójcze tataraku zwyczajnego.
Zewnętrznie odwary z tataraku zwyczajnego służą do płukania jamy ustnej i gardła a także do obmywania głowy z łupieżem, łojotokowego zapalenia skóry i wypadania włosów. Olejek tatarakowy podaje się doustnie w bezsoczności, bez kwaśności żołądkowej i w związanych z tym zaburzeniach trawiennych, wzdęciach, bólu brzucha i kolce jelitowej, również w razie braku apetytu.
Zaś olejek tatarakowy zmniejsza dolegliwości  reumatyczne, artretyczne.

10. KWIATOSTAN I OWOC GŁOGU

Kwiatostan i owoc głogu są stosowane jako łagodne środki nasercowe - w miażdżycy, dusznicy bolesnej czy nadciśnieniu. Poprawiają pracę mięśnia sercowego, zwiększając jego siłę skurczu i usprawniając przepływ wieńcowy.

W medycynie stosuje się dwa gatunki: głóg jednoszyjkowy (Crataegus monogyna) i dwuszyjkowy (C. oxycantha). Właściwościami uzdrawiającymi obdarzone są zarówno kwiatostany jak i owoce głogu. Świeżo rozkwitające kwiatostany głogu wraz z 2-5 towarzyszącymi liśćmi zbiera się w maju i czerwcu, a owoce we wrześniu i październiku. Zebrane w odpowiednim momencie i prawidłowo wysuszone kwiaty zachowują naturalną białokremową barwę, a dojrzałe owoce mają twardą skórkę i brunatnoczerwony kolor. Owoce poddaje się procesowi suszenia w warunkach naturalnych bądź w suszarni, w temperaturze około 60°C.
Owoce podobnie jak kwiatostany, zawierają flawonoidy i procyjanidyny, ale w innych stosunkach ilościowych. Większe są zawartości epikatechiny, oligomerycznych procyjanidyn, w porównaniu z kwiatostanem, natomiast mniejsze są ilości flawonoidów. Oprócz tego w owocu występują witaminy A i C oraz sorbitol. Kwiaty głogu zawiera także m.in. fenolokwasy, aminy, fitosterole, garbniki, witaminy z grupy B, pektyny i sole mineralne.  
Poza zastosowaniem w lecznictwie owoc głogu jest wykorzystywany w przemyśle spożywczym. Służy do sporządzania nalewek, syropów, kompotów, kisieli, galaretek. W przetwórstwie dodaje się go do marmolad, dżemów, oraz niektórych gatunków win i wódek.
Działanie lecznicze
Inotropowe dodatnie
Według badań przeprowadzonych zarówno in vivo, jak i in vitro potwierdza się wpływ zarówno preparatów z głogu, jak i izolowanych frakcji flawonoidów i procyjanidyn na wywołanie efektu inotropowo dodatniego. Oznacza to, że zwiększają siłę skurczu mięśnia sercowego, a także wydłużają okres refrakcji sercowych włókienek mięśniowych, izolowanych mięśni brodawkowatych. Reasumując, głóg wpływa na rozszerzenie wieńcowych naczyń krwionośnych oraz działa inotropowo dodatnio.
Efekt chronotropowy
Zarówno flawonoidy, jak i zawarte w surowcach z głogu procyjanidyny działają rozkurczająco na mięśnie gładkie naczyń krwionośnych, dzięki czemu zwiększają przepływ krwi przez naczynia wieńcowe. Działanie to zostało potwierdzone badaniami przeprowadzonymi in vitro oraz in vivo. Badania przeprowadzone na zwierzętach wykazały, iż podane dożylnie preparaty z głogu powodują wzrost przepływu wieńcowego i pojemności minutowej serca oraz zmniejszenie obwodowego oporu naczyniowego.
Efekt hipotensyjny
Badania przeprowadzone na zwierzętach wykazały, iż podawanie preparatów z głogu powoduje spadek obwodowego oporu naczyniowego i nadciśnienia.
Przeciwzapalne – antyoksydacyjne
Według badań przeprowadzonych in vitro potwierdza się, iż preparaty z głogu są zmiataczami wolnych rodników oraz mają właściwości antyoksydacyjne. Ekstrakty standaryzowane na zawartość procyjanidyn na poziomie ponad 18%, jak i izolowana frakcja procyjanidyn, hamowały peroksydację lipidów.
Moczopędne
Bioflawonoidy zawarte w głogu działają rozkurczowo na mięśnie gładkie macicy, jelit i dróg moczowych. Badania na zwierzętach potwierdziły, że frakcje flawonoidowe zawarte zarówno w kwiatostanie, jak i w owocu głogu, są odpowiedzialne za działanie moczopędne.
Zastosowanie lecznicze
Współcześnie w lecznictwie kwiatostan i owoc głogu są przeważnie stosowane jako łagodne środki nasercowe, zwłaszcza w miażdżycy, niemiarowości serca, chorobie wieńcowej, dusznicy bolesnej czy nadciśnieniu, hiperlipidemii, cukrzycy, otyłości. Rozszerzają naczynia wieńcowe, poprawiają krążenie wieńcowe, działają antyarytmicznie, kardioprotekcyjnie i przeciwmiażdżycowo. Przedłużają refrakcję mięśni komór. Uszczelniają i wzmacniają naczynia krwionośne. Obniżają ciśnienie tętnicze krwi, poziom lipidów i cholesterolu we krwi. Wodne (odwar) i alkoholowe wyciągi z głogu mają właściwości antybakteryjne w stosunku do Shigella flexneri, Shigella sonneni, Proteus vulgaris i Escherichia coli. Preparaty z głogu mogą poprawić jakość życia pacjenta, poprzez zwiększenie wydolności organizmu. Przeprowadzone badania kliniczne wykazały, iż preparaty te są skuteczne w leczeniu niewydolności serca u osób należących do klasy I i II – według NYHA. W badaniach powodowały one wzrost wydolności mięśnia sercowego, poprawiały przepływ krwi w mięśniu sercowym, zwiększały tolerancję w przypadku deficytu tlenowego, a także wykazywały działanie przeciwartymiczne oraz redukowały obwodowy opór naczyniowy..

11. KORZEŃ KOZŁKA

Surowiec zielarski : korzenie Radix valerianae. Zawierają liczne biologicznie czynne substancje: estry kwasu izowalerianowegokwas walerenowywaleranonwalerenal i inne.

Działanie: Kłącze i korzeń kozłka lekarskiego są stosowane w ziołolecznictwie w leczeniu zaburzeń neurowegetatywnych, jako łagodny środek uspokajający oraz ułatwiający zasypianie. Gotowe preparaty farmaceutyczne mają postać kropli zawierające alkoholowy wyciąg z kłącza (krople walerianowe), tabletek, kapsułek. Preparaty te zwyczajowo nazywa się walerianą. Wchodzi także w skład mikstur o działaniu uspokajającym

12. KWIATOSTAN LIPY

Surowcem leczniczym są całe kwiatostany. Kwiat lipy zawiera flawonoidy (pochodne kwercetyny i kemferolu), garbniki, olejki eteryczne, kwasy organiczne, witaminę PP oraz śluz. Działa przede wszystkim napotnie. Wykazuje też właściwości przeciwskurczowe, żółciopędne oraz przeciwbólowe. Kwiat lipy szczególnie polecany jest przy przeziębieniach, grypie, kaszlu, anginie, zapaleniu gardła, krtani i oskrzeli (zaflegmieniu dróg oddechowych). Napary z lipy z dodatkiem miodu polecane są szczególnie w chorobach typu przeziębieniowego. Zewnętrznie polecana do płukania w stanach zapalnych jamy ustnej i gardła

13. ZIELE PIOŁUNU

Działanie: pobudza wydzielanie soku żołądkowego,
żółciopędne, rozkurcza mięśnie gładkie przewodu pokarmowego, pobudza przemianę materii, poprawia apetyt, przeciwpasożytnicze
Zastosowanie lecznicze:
Wewnętrznie: Jako środek aromatyczno-gorzki w schorzeniach żołądka. Pobudza łaknienie, łagodzi dolegliwości żołądkowo-jelitowe. Wykorzystany jako środek wzmacniający dla rekonwalescentów, osób w wieku podeszłym, osób po ciężkich chorobach, operacjach w obrębie przełyku, żołądka i dwunastnicy. W chorobach dróg żółciowych takich jak: kamica żółciowa, niedrożności przewodów żółciowych czy stany zapalne dróg żółciowych. Zewnętrznie: Przy zwalczaniu pasożytów skóry (wszy, świerzbowce) oraz owsików, gdyż działa na nie toksycznie.

14. ZIELI RDESTU PTASIEGO

Występują w nim flawonoidy(awikularyna, hyperozyd, kwercetyna), garbniki, kwas kawowy, kwas chlorogenowy, sacharoza, fruktoza, sole mineralne, krzemionka, znaczne ilości witaminy C i K, karoten.

Ziele rdestu ptasiego stosuje się w wielu postaciach, w szczególności w postaci:
– naparu,
– płukanki,
– odwaru.
Stosowanie rdestu ptasiego w ciąży i okresie karmienia piersią należy stosować po konsultacji z lekarzem.
Rdest ptasi – właściwości lekarskie
Właściwości lecznicze rdestu ptasiego są bardzo szerokie. Rdest przeciwdziała procesom starzenia się organizmu. Wykorzystywany jest także w przypadku problemów z układem krążenia, zapaleń dróg moczowych. Posiada silne działanie moczopędne, ściągające, regulujące przemianę materii, odtruwające ”czyszczące krew”.
Ziele polecane szczególnie do stosowania u osób w wieku podeszłym. Szczególnie zalecane w przewlekłych schorzeniach dróg moczowych, ale także w skąpomoczu, oraz w chorobach reumatycznych, dnie, skazie moczanowej. Rdest ptasi zawiera w swoim składzie bardzo duże ilości krzemionki dlatego tez stosowany jest jako lek uzupełniający w leczeniu gruźlicy, miażdżycy naczyń, w celu zwiększenia odporności organizmu. Może być stosowany również w nieżytach żołądka i jelit. Zewnętrznie w postaci okładów, w postaci płukanek jako lek przyspieszający gojenie ran i uszkodzonych miejsc na skórze, wykorzystywany do irygacji.
Właściwości lecznicze rdestu ptasiego są cenione przy leczeniu zaburzeń pracy wątroby i żołądka.
Ziele rdestu ptasiego działa przede wszystkim kojąco na układ oddechowy , zwalcza zapalenie układu dróg moczowych, dlatego jest powszechnie stosowany w kamicy nerkowej, głownie jako środek moczopędny. Jest też stosowany  przy schorzeniach płucnych, zewnętrznie przy krwawiących, źle gojących się ranach, zaburzeniach pracy wątroby i żołądka, początkach choroby reumatycznej, poprawiające przemianę materii, a także działa przeciwzapalne, a nawet pobudza wydalanie z organizmu toksyn.
Szczególnie polecany jest  kobietom w trakcie menstruacji, ponieważ ma właściwości hamujące nadmierne krwawienie.  Wykorzystywany przy zaburzeniach krążenia  krwi oraz przy oczyszczaniu ran. Główną jego zaletą jest działanie przeciwcukrzycowe. Rdest ptasi obniża poziom cukru we krwi.
Korzenie rdestu ptasiego zawierają barwniki, głownie indygotynę. Rdest ptasi zawiera dość dużo rozpuszczalnej krzemionki, olejek eteryczny, kwasy organiczne, garbniki, sole mineralne i witaminę C.

15. LIŚĆ POKRZYWY

Pokrzywa działa moczopędnie, przeciwobrzękowo, przeciwkrwotocznie, pobudza krążenie krwi oraz obniża poziom cukru we krwi. Ziele to ma właściwości przeciwmiażdżycowe, utrudnia tworzenie kamieni moczowych, zwiększa liczbę krwinek czerwonych we krwi. Pokrzywa hamuje stany zapalne w układzie moczowym i przewodzie pokarmowym. Pobudza układ odpornościowy. Poprawia trawienie i przyswajanie składników pokarmowych.

16. LIŚĆ SZAŁWII

Dzięki obecności olejku eterycznego i karnozolu szałwia działa antyseptycznie, grzybobójczo i przeciwpotnie, a także hamuje laktację. Zawarte w niej garbniki działają natomiast ściągająco i przeciwzapalnie. Niektóre składniki olejku eterycznego, jak cyneol i borneol, a także karnozol, wykazują silne właściwości antybiotyczne.

Zastosowanie w lecznictwie
Wskazaniem do stosowania szałwii lekarskiej są zaburzenia układu trawienia oraz nadmierna potliwość. Po podaniu nalewki działanie przeciwpotne jest odczuwalne już po około 2-3 godzinach i może się utrzymywać nawet kilka dni. W przewodzie pokarmowym wyciągi z szałwii hamują wzrost saprofitycznej flory bakteryjnej, przeciwdziałają nadmiernej fermentacji jelitowej, ułatwiają trawienie pokarmów, działają wiatropędnie. Wyciągi wodne z szałwii stosuje się natomiast do płukania w stanach zapalnych błon śluzowych i nieżytach jamy ustnej, dziąseł i gardła. Poza tym również zewnętrznie w dolegliwościach skórnych, takich jak wypryski, otarcia naskórka, drobne skaleczenia. Szałwia wchodzi w skład mieszanek ziołowych przygotowywanych przez przemysł zielarski o nazwach: SEPTOSAN (stos. w stanach zapalnych jamy ustnej), PEKTOSAN (stos. w nieżytach górnych dróg oddechowych, TANNOSAN (stos. w przewlekłej biegunce).

17. SŁODKA TRAWA

Stewia (Stevia rebaudiana, stewia słodka, słodkie liście, słodka trawa, naturalny słodzik)

Stewia to rodzaj byliny z rodziny astrowatych. Poznamy około 150 gatunków1stewii jednak do słodzenia wykorzystywana jest tylko Stevia rebaudiana2. Stewia pochodzi z Ameryki Południowej, obecnie uprawiana jest niemal wszędzie.Stewię możemy hodować w warunkach domowych, to prawdziwa „cukrownia”, ponieważ w odpowiednich warunkach jej liście wciąż rosną.
Zastosowanie: Stewia jest jedną z najzdrowszych substancji słodzących, co zawdzięcza dużej zawartości glikozydów stewiolowych (stevioside) jest trzysta razy słodszy niż cukier3. Substancje czynne znajdujące się w stewii nie ulegają zmianie nawet po wysuszeniu i ani pod wpływem obróbki cieplnej, jego zastosowanie przemysłowe i domowe jest bardzo zróżnicowane. Jako substytut cukru znajduje się w słodyczach, syropach, dżemach, w napojach, a także w gumie do żucia. Stewią można słodzić herbatę i kawę.

18. NAGIETEK

Właściwości lecznicze mają tylko kwiaty języczkowe (płatki) beż środka kwiatowego. Stosuje się je w nieżycie żołądka i jelit.  Również w stanach zapalnych dróg żółciowych, w niedomodze wątroby i upośledzeniu jej czynności

19. TRAWA CYTRYNOWA

Trawa cytrynowa jest wysoką tropikalną trawą. Świeże łodygi i liście mają czysty cytrynowy zapach, ponieważ zawierają olejek eteryczny, który obecny jest również w skórce cytryny.

Właściwości medyczne trawy cytrynowej
Trawa cytrynowa ma właściwości moczopędne, tonizujące i pobudzające. Wpływa korzystnie na trawienie, a mikstura trawy cytrynowej z papryką łagodzi problemy menstruacyjne oraz nudności. Ma działanie napotne, przeciwgorączkowe. Jest dobrze znana jako łagodny środek odstraszający owady, a pozyskany z niej olejek stosuje się w przemyśle perfumeryjnym

20. ALGI MORSKIE

Algi na Dalekim Wschodzie znane są od wieków. W innych rejonach świata zainteresowano się algami stosunkowo niedawno. Błyskawicznie zrobiły furorę – głównie w kosmetyce, ale także w farmacji i dietetyce. Sprawdź, jakie wartości odżywcze i właściwości prozdrowotne mają algi.

Algi podbijają świat - ich wartość odżywcza i właściwości prozdrowotne zdobywają im szerokie rzesze zwolenników. Algi zielone, czerwone, brunatne – kolor morskich wodorostów (alg) zależy od głębokości, na jakiej rosną, i ilości docierającego do nich światła słonecznego. To zaś, plus temperatura wody i rodzaj wybrzeża decydują o różnorodności i ilości zawartych w algach składników odżywczych. A jest w nich niemal wszystko to, czego potrzebuje nasz organizm. Przede wszystkim bogactwo łatwo przyswajalnych makro- i mikroelementów (m.in. sód, wapń, potas, chlor, siarka, fosfor, jod, żelazo, fluor, miedź, selen, mangan, nikiel), witaminy (C, z grupy B, w tym kwas foliowy, E, beta-karoten) i wysokiej jakości białko. W zielonych wodorostach jest kwas alfa-linolenowy, a w czerwonych – kwas eikozapentaenowy, którego głównym źródłem w naszej diecie są ryby morskie. Algi to także bogactwo błonnika i protein. Dlatego z pozoru niepozorne wodorosty stały się hitem kosmetycznym i dietetycznym, są też coraz bardziej doceniane w lecznictwie.
Algi pielęgnują skórę
Algi aplikowane na skórę mają zdolność łatwego pokonywania jej warstw ochronnych i oddziaływania na metabolizm nie tylko naskórka, ale i komórek skóry właściwej. Odbudowują płaszcz hydrolipidowy i zatrzymują wilgoć w naskórku – tym samym chronią naskórek przed negatywnym wpływem czynników zewnętrznych. Rozjaśniają skórę i dodają jej blasku. Normalizują pracę gruczołów łojowych, zmniejszając wydzielanie sebum. Przyśpieszają także gojenie ran i odbudowę uszkodzonego naskórka poprzez wzmożenie procesów ziarninowania rany.
Nie tylko dlatego, że regulują ciśnienie krwi. Błonnik zawarty w wodorostach tworzy śluzową osłonkę na ściankach jelit, ograniczając wchłanianie tłuszczów i nadmiaru cukrów w jelitach, przez co wpływa na normalizację poziomu glukozy we krwi i obniża poziom cholesterolu.
Algi regulują ciśnienie
Badania przeprowadzone ostatnio w Japonii wykazały, że makroalgi są wyjątkowo bogatym źródłem bioaktywnych peptydów, które mogą kontrolować ciśnienie krwi i nawet zastąpić leki na nadciśnienie. Naukowcy dokładnie prześledzili mechanizm działania bioaktywnych peptydów i uznali, że prawdopodobnie mogą one zastąpić leki syntetyczne w sytuacji, gdy te są niepożądane, np. w okresie ciąży.
Algi: bogate źródło minerałów
Algi, zależnie od rodzaju, zawierają o wiele więcej składników mineralnych niż rośliny lądowe. Niektóre z nich są prawdziwymi rekordzistami, także w porównaniu z nieroślinnymi źródłami minerałów:
wakame, hijiki, arame – każdy zawiera 10 razy więcej wapnia niż mleko,
arame, kelp, kombu – zależnie od tego, kiedy są zbierane, mają od 100 do 500 razy więcej jodu niż skorupiaki i od 600 do 3000 razy więcej niż przeciętnie ryba morska,
hijiki – dostarcza 8 razy więcej żelaza niż mięso wołowe.
Algi usuwają toksyny
Dzięki specyficznej budowie komórkowej algi mają zdolność wiązania i usuwania z organizmu toksyn, głównie pochodzących z zewnątrz (z papierosów, alkoholu, chemikaliów), ale także będących produktami przemiany materii. Ponadto uszczelniają ścianki jelit i w ten sposób zapobiegają wtórnym zatruciom.
Zapobiegają pajączkom
Wzmacniają ściany naczyń włosowatych skóry, przeciwdziałając ich kruchości i nadmiernej przepuszczalności. Zapobiega to nie tylko trwałemu rozszerzaniu się naczynek (tworzeniu się tzw. pajączków), ale także powstawaniu obrzęków, zastojów limfatycznych, cellulitu.
Algi działają odmładzająco
Skoncentrowana ilość substancji antyoksydacyjnych sprawia, że algi bardzo skutecznie chronią przed szkodliwym działaniem wolnych rodników – opóźniają procesy starzenia. Działają także pobudzająco na metabolizm fibroblastów (komórek skóry właściwej), które są odpowiedzialne za odbudowę włókien kolagenowych i elastyny – zapewniają dobre napięcie i sprężystość skóry, opóźniają pojawienie się zmarszczek.
Algi ułatwiają odchudzanie
Wysoka zawartość błonnika (agar, alginiany, karaginian), czyni z alg cenny składnik diety odchudzającej. Pozwalają one bowiem dłużej utrzymać uczucie sytości po posiłku i regulują pracę układu pokarmowego. Natomiast duża ilość jodu w substancjach śluzowych alg oddziałuje na tkankę tłuszczową, przyśpieszając procesy liolizy, czyli rozpuszczania tłuszczów. Najnowsze badania przeprowadzone w Holandii na dużej grupie mężczyzn wykazały, że po wprowadzeniu do diety pieczywa z dodatkiem alg ilość spożywanych kalorii spadła o tyle, ile spala się podczas półgodzinnego joggingu. Chleb z wodorostami niczym nie różni się od klasycznego wypieku, algi są niewyczuwalne

21. CEDRA

Skórki pomarańczy wg Ajurwedy są substancją gorzką (tikta) – poprawiają trawienie i przyspieszają metabolizm. Pomagają przy wzdęciach, zgadze, wymiotach i czkawce. Poprawiają apetyt i pomagają przy nudnościach.
Skórki pomarańczy pomagają również rozpuścić flegmę, łagodzą kaszel i objawy astmy.
Większość tych cudownych właściwości ma swoje źródło w olejkach eterycznych, które działają przeciwzapalnie i przeciwbakteryjnie. jeden z tych olejków – limonen – pozwala złagodzić gazy i reguluje perystaltykę jelit. Badania pokazują, że skórki z pomarańczy radzą sobie również z cholesterolem i trigicerydami (tłuszcze proste odkładające się w naszej tkance tłuszczowej). Oznacza to, że są zalecane dla osób zmagających się z otyłością i wysokim poziomem cholesterolu. W skórkach pomarańczy znajdziesz również sporo hesperydyny (glikozyd hesperetyny dawniej nazywany witaminą P2). Ten związek organiczny pomaga walczyć z nowotworami jelita grubego i osteoporozą.
Olejki eteryczne znajdujące się w skórce pomarańczy działają uspokajająco – łagodzą nerwowość i pomagają zasnąć. Możesz takie skórki wsypać do swojej kąpieli lub dodaj do swojej ulubionej herbaty – poprawisz sobie samopoczucie i zaśniesz bez problemów.
Skórka z mandarynek zwalcza nowotwory.
Zespół naukowców z Leicester School of Pharmacy odkrył, że Salvestrol Q40przekształca się w ich wnętrzu w toksyczną substancję.
Salvestrol Q40 jest rodzajem fitoaleksyny, czyli substancji używanej przez rośliny do odstraszania szkodników, np. owadów i grzybów. Enzym Dr Hoon Tan założył ze współpracownikami firmę, by prowadzić dalsze badania nad naturalnymi metodami leczenia nowotworów
 Cytryna ma niesamowite właściwości przecibakteryjne, oraz przeciwgrzybiczne.

22. IMBIR

Cudowny imbir - właściwości lecznicze i odchudzające imbiru

Imbir jest jedną z tych roślin, bez których wiele narodów nie wyobraża sobie życia. Właściwości lecznicze imbiru są powszechnie wykorzystywane w Azji. Dla każdego Azjaty imbir to podstawowy dodatek do potraw i bardzo skuteczne lekarstwo na przeziębienie (herbata z imbirem), mdłości (napar z imbiru) czy bóle miesiączkowe (plastry korzenia imbiru).
Imbir to przyprawa, która do niedawna kojarzyła nam się z piwem i ciasteczkami z amerykańskich filmów. W polskiej kuchni, w sproszkowanej postaci, dodawała smaku jedynie flakom, pasztetowi z zająca i piernikowi.
Od kiedy świeży korzeń imbiru jest coraz tańszy i łatwo go kupić nawet na bazarze, wszyscy możemy korzystać z jego cudownych właściwości.
Właściwości lecznicze imbiru - dlaczego imbir jest zdrowy?
Intensywny aromat imbiru, ze świeżą, trochę słodką, a trochę drzewną nutą to zasługa zingiberolu - składnika olejku eterycznego. Natomiast substancje żywicowe m.in. gingerol i zinferon, odpowiadają za palący, lekko gorzki smak. Wszystkie te substancje mają lecznicze właściwości. Dzięki nim imbir m.in.:
Ułatwia trawienie. Olejek zawarty w kłączu pobudza wydzielanie śliny i soku żołądkowego, działa żółciopędnie i rozkurczowo, leczy wzdęcia.
Łagodzi mdłości (jest składnikiem leków przeciw chorobie lokomocyjnej), przeciwdziała wymiotom po narkozie i chemioterapii. Wzmaga apetyt.
Zmniejsza agregację (zlepianie) płytek krwi, chroni więc przed tworzeniem się zakrzepów. Jest niezbędnym dodatkiem do menu osób z podwyższonym cholesterolem.
Łagodzi bóle miesiączkowe. Warto też dodawać go do jedzenia, gdy tylko zauważymy pierwsze oznaki PMS.
Leczy przeziębienia i przynosi ulgę chorym stawom, bo jest bogaty w substancje przeciwzapalne. Wchodzi w skład niektórych maści i plastrów rozgrzewających. Podczas masażu kilka kropli olejku imbirowego przynosi ulgę obolałym mięśniom.
Leczy migreny - regularnie stosowany zmniejsza częstość i ilość ataków, łagodzi też towarzyszące im mdłości.
Działa przeciwobrzękowo, bo zawarty w nim olejek eteryczny ma działanie moczopędne.
Dba o jamę ustną. Ma działanie odkażające i odświeżające, pozostawia miły zapach w ustach. Leczy infekcje, pobudza wydzielanie śluzu. Warto płukać nim bolące gardło (do szklanki bardzo ciepłej wody wsypać 2 łyżeczki sproszkowanego imbiru).
Zwiększa koncentrację i wydajność umysłową, bo poprawia ukrwienie mózgu. Odrobina sproszkowanego imbiru dodana do kawy, niweluje jej szkodliwe właściwości.
Polepsza krążenie krwi, wspaniale rozgrzewa cały organizm. W medycynie chińskiej uchodzi za “gorący", powodujący ogień w ciele. Pobudza też organy płciowe. Tam, gdzie rośnie, czyli w tropikalnej Azji, używa się go jako afrodyzjak.

23. GOŹDZIKI

Goździki to suszone pąki kwiatowe goździkowca korzennego - wiecznie zielonego drzewa, które pochodzi z Azji. Właściwości tej przyprawy znane są już od ponad 2 tys. lat. Wówczas jej lecznicze działanie wykorzystywano w starożytnych Chinach, za czasów dynastii Han. Czterysta lat później kupcy arabscy przywieźli goździki do Wenecji, skąd dotarły do reszty mieszkańców Europy, którzy do dziś cenią lecznicze działanie goździków. Wynika ono przede wszystkim z zawartości eugenolu - substancji, która zmniejsza aktywność enzymów prowadzących do stanów zapalnych, hamuje rozwój infekcji drożdżowej, a nawet tempo rozwoju choroby nowotworowej. Poza tym goździk znalazł zastosowanie także w leczeniu innych dolegliwości.
Goździki lub olejek goździkowy na ból zęba i głowy.

Wartości odżywcze zmielonych goździków (w 100 g/w 2.1 g, czyli łyżeczce)

Wartość energetyczna - 274/6 kcal
Białko ogółem - 5.97/0.13 g
Tłuszcz - 13.00/0.27 g
Węglowodany - 65.53/1.38 g (w tym cukry proste 2.38/0.05)
Błonnik - 33.9/0.7 g Witaminy Witamina C – 0.2/0.0 mg
Tiamina – 0.158/0.003 mg
Ryboflawina – 0.220/0.005 mg
Niacyna - 1.560/0.033 mg
Witamina B6  - 0.391/0.008 mg
Kwas foliowy -  25/1 µg
Witamina A – 160/3 IU
Witamina E – 8.82/0.19 mg
Witamina K - 141.8/3.0 µg Minerały Wapń – 632/13 mg
Żelazo - 11.83/0.25 mg 
Magnez - 259/5 mg
Fosfor - 104/2 mg 
Potas - 1020/21 mg
Sód – 277/6 mg 
Cynk - 2.32/0.05 mg
Kwasy tłuszczowe
nasycone - 3.952/0.083 g   
jednonienasycone - 1.393/0.029 g    
wielonienasycone - 3.606/0.076 g
trans - 0.254/0.005
Źródło danych: USDA National Nutrient Database for Standard Reference
Goździki obniżą poziom cholesterolu
Kilka gramów goździków dziennie wspomaga produkcję insuliny, a przy tym obniża poziom cholesterolu - potwierdziły to badania opisane w 2006 roku na spotkaniu Experimental Biology w San Francisco. Badania wykazały, że u wszystkich, którzy jedli goździki, bez względu na ilość, nastąpiło obniżenie poziomu glukozy, trójglicerydów oraz "złego" cholesterolu LDL. Poziom "dobrego" cholesterolu HDL pozostał bez zmian. Zaobserwowano też, że olej goździkowy zapobiega tworzeniu się grup nadtlenowych lipidów, które mogą prowadzić do zawału.
Goździki na przeziębienie
Antyseptyczne i przeciwbólowe właściwości goździków sprawiają, że podczas przeziębienia lub grypy szybciej dojdzie się do zdrowia. Goździki złagodzą ból gardła, kaszel.

24. OREGANO

Oregano, zwane również lebiodką pospolitą, to jedno z najpopularniejszych ziół, jakie możemy spotkać na naszej kuchni. Dodawane jest nie tylko do dań włoskich, ale również do potraw z mięsa, sosów i sałatek. Jest cennym dodatkiem do niektórych kosmetyków, a lista leczniczych właściwości wręcz nie ma końca. Jeżeli jeszcze nie jesteśmy zwolennikami tej rośliny, zapoznajmy się dokładniej z jej cechami, a z pewnością zmienimy zdanie i być może dodamy ją do naszego przydomowego ogródka ziołowego.

Oregano wykazuje wiele właściwości leczniczych, które z resztą są bardzo często wykorzystywane:
• Działanie dezynfekujące - oregano skutecznie niszczy wiele rodzajów bakterii, pozbywając się z naszego organizmu między innymi E. coli, Salmonella, czy Klebsiella, jednocześnie nie wpływając na ilość bakterii dobroczynnych, które biorą udział w prawidłowym funkcjonowaniu układu pokarmowego.
• Działanie wykrztuśne - oregano pomaga wykrztusić nadmiar śluzu przy nieżytach nosa, a także znacząco łagodzi uporczywy kaszel.
• Działanie przeciwskurczowe - oregano działa łagodząco na niektóre bóle, szczególnie w obrębie jamy brzusznej.
• Działanie moczopędne - dzięki zwiększeniu objętości wydalanego moczu, zmniejsza się poziom płynów ustrojowych, a to z kolei pozytywnie wpływa na obciążenie serca, jak również cieśnienie krwi i obrzęki. Właściwość ta wykorzystywana jest przy wspieraniu leczenia wielu chorób.
• Działanie wiatropędne - dzięki zastosowaniu oregano jesteśmy w stanie złagodzić uporczywe wzdęcia, powodujące dyskomfort.
• Działanie odtruwające - dzięki zwalczaniu z organizmu niepożądanych bakterii oraz grzybów, oregano pomaga zwalczać wiele nieprzyjemnych chorób i schorzeń, takich jak np. kandydoza jamy ustnej.
• Witaminy i mikroelementy - oregano w swoim składzie zawiera bardzo dużo witaminy K, a także manganu, kwasów omega 3. Spożywając to zioło, dostarczamy sobie również witaminy A i E, wapń, żelazo i błonnik pokarmowy.
Dobroczynne właściwości oregano zostały również odnotowane w kosmetyce, dzięki czemu zioło to stosowane jest jako dodatek do różnego rodzaju preparatów:
• Olejki - stosowane na rany oraz swędzące miejsca, dzięki czemu przyśpieszamy gojenie i łagodzimy nieprzyjemne objawy.
• Płyny do kąpieli - olejki oraz aromaty w nich wykorzystane wpływają wzmacniająco na naszą skórę oraz organizm.
• Płyny do płukania jamy ustnej - doskonale dezynfekuje całą jej powierzchnię.

25. LIŚĆ ROZMARYNU

Rozmaryn lekarski to niezwykłe zioło. Posiada wiele właściwości, jest zdrowy i bardzo smaczny, czego możemy chcieć więcej? przyprawy Kurkuma, rozmaryn, imbir - właściwości i zastosowanie przypraw antynowotworowych! Wiele czasu poświęca się odnalezieniu skutecznego sposobu zwalczania nowotworów. Dzięki temu, że działa rozgrzewająco jest pomocny w przeziębieniu i grypie. Liście rozmarynu lekarskiego mają także właściwości wspomagające trawienie. Rozmaryn poprawia naszą pamięć oraz koncentrację, łagodzi migreny oraz bóle głowy, podnosi ciśnienie krwi. Kąpiel przygotowana z rozmarynu lekarskiego będzie natomiast działała na nas pobudzająco. Rozmaryn wszystkie swoje właściwości zawdzięcza zawartym w nim substancjom takim jak: rozmarycyna (która wykazuje działanie przeciwbólowe), olejek lotny (który działa pobudzająco oraz stosowany zewnętrznie na skórę uśmierza ból), kwas rozmarynowy (posiada działanie przeciwzapalne), flawonoidy (które działają wzmacniająco na naczynka włosowate oraz posiadają właściwości przeciwzapalne), garbniki oraz diterpeny. Tę leczniczą roślinę możemy stosować zewnętrznie, ale działa również od wewnątrz (po spożyciu) naszego organizmu. Rozmaryn spotkamy pod postacią: wina, naparu oraz herbatki. A teraz informacja, która ucieszy wszystkie kobiety. Często dodaje się go również bezpośrednio do kąpieli lub wykorzystuje przy produkcji kosmetyków (olejków czy kremów). To przeznaczenie rozmaryn zawdzięcza właściwościom przeciwutleniającym. Dzięki nim działa odmładzająco i wygładza zmarszczki. Ponadto ze względu na poprawę krążenia krwi redukuje kobiecy cellulit. Rozmaryn jest świetny także na włosy, gdyż chroni między innymi przed ich wypadaniem. Rozmaryn lekarski stosuje się również w leczeniu łagodnych przypadków depresji, ponieważ poprawia samopoczucie. W przypadku bóli pochodzenia reumatycznego używany jest w postaci olejku, gdyż działa na nie łagodząco, kojąco. Zalecany jest ponadto dla osób z niskim ciśnieniem tętniczym, ponieważ podnosi je i pobudza nasz organizm do działania, nie będziemy więc zmęczeni i senni. W kosmetyce jako silny przeciwutleniacz pomaga zminimalizować zmarszczki, dzięki niemu możemy polepszyć również nasze trawienie.

OLEJKI:

1. MELISA

Olejek melisowy jest chętnie wykorzystywany zarówno w medycynie ludowej, jak i aromaterapii

Olejek z melisy uzyskiwany jest przez destylację z parą wodną świeżych pąków liści i gałązek rośliny o nazwie Melissa officinalis. Pochodzi ona z regionu Morza Śródziemnego i jest szczególnie dobrze znana ze swoich właściwości uspokajających, pobudzających pamięć i działania przeciwdepresyjnego. Poniżej przedstawiamy najważniejsze właściwości tego wyjątkowego olejku naturalnego.
Melisa lekarska, znana również ze względu na wydzielany aromat jako ziele cytrynowe ziele, posiada liczne i znane od wieków właściwości lecznicze, dlatego jest chętnie wykorzystywana w medycynie ludowej. Liście tej rośliny są naturalnym surowcem leczniczym, stosowanym nie tylko na dobry sen i ukojenie nerwów, ale także w celu poprawy procesów trawienia, a nawet radzenia sobie w czasie bolesnych miesiączek.
Olejek z melisy uznawany jest za skuteczny środek przeciwgrzybiczny i bakteriobójczy, który można stosować do przygotowania okładów na opryszczkę, grzybicę i ukąszenia owadów. Stosowany jest również w prawie wszystkich rodzajach balsamów do ciała, szczególnie w kosmetykach organicznych i naturalnych, ze względu na naturalne właściwości kojące, a także delikatnie słodkawy i przyjemny aromat. Olejek melisowy bardzo dobrze łączy się z olejkami z bazylii, rumianku, kadzidła, lawendy, geranium, róży oraz ylang-ylang. W aromaterapii i ziołolecznictwie wykorzystywany jest między innymi jako środek uspokajający, przeciwdepresyjny, rozkurczowy, napotny, przeciwbakteryjny, wiatropędny, hipotensyjny, a także tonizujący.
Korzyści zdrowotne wynikające ze stosowania olejku z melisy
Uspokajające
Olejek z melisy jest przede wszystkim kojarzony i uważany za naturalną substancję uspokajającą. Oznacza to, że służy często jako środek wzmacniający dla układu nerwowego, utrzymując jego prawidłowe funkcje, a tym samym pomaga uniknąć organizm przed utrata odporności i rozwojem wielu chorób. Dzięki właściwościom tego olejku, objawy takie jak: zawroty głowy, nerwowość, a nawet drgawki, mogą znacznie redukowane, a ich leczenie będzie bardziej efektywne. Olejek z melisy doskonale odpręża ciało, umysł i duszę, przynosząc uczucie spokoju i zadowolenia. W przeszłości był aplikowany żołnierzom po walce, aby zapewnić im lepszy wypoczynek i odprężenie, a także zredukować tzw. stres bojowy.
Przeciwdepresyjne
Działanie przeciwdepresyjne jest jedną z czterech najbardziej znaczących leczniczych właściwości tego olejku. Szczególnie dobre efekty uzyskuje się dzięki zastosowaniu w aromaterapii, dzięki czemu podnosi nastrój i chroni przed przygnębieniem.
Rozgrzewające
Olejek melisowy podczas kontaktu ze skórą wywołuje uczucie ciepła, zapewniając lepszą pracę układu oddechowego i układu krążenia. Dzięki temu stanowi doskonały preparat do masażu, który m.in. pozwala unikać częstych przeziębień.
Poprawiające trawienie
Olejek z melisy skutecznie pomaga w prawidłowym funkcjonowaniu żołądka i procesów trawiennych. Pomaga leczyć rany wewnętrzne, drobne infekcje lub wrzody żołądka, a także utrzymuje prawidłowy przepływ soków trawiennych i żółci do żołądka. Dzięki zastosowaniu melisy można poprawić swój komfort i samopoczucie.
Przeciwskurczowe
Skurcze mogą występować w obrębie układu oddechowego, mięśni, układu nerwowego i układu pokarmowego. Prowadzą one często do poważnego kaszlu, drgawek, duszności i silnych bólów brzucha. Skurcze powinny być traktowane bardzo poważnie, ponieważ w skrajnych przypadkach mogą być nawet śmiertelne. Olejek z melisy to skuteczny środek uspokajający i rozluźniający, dzięki czemu potrafi przynosić szybką ulgę, w niemal wszystkich częściach ciała.
Przeciwbakteryjne
Olejek z melisy posiada naturalne właściwości przeciwbakteryjne, które od wieków wykorzystywano w medycynie ludowej oraz kosmetyce naturalnej. Na podstawie obserwacji stwierdzono, że jest on skuteczny w hamowaniu infekcji bakteryjnych okrężnicy, jelit, a także dróg moczowych i nerek. Bywa również stosowany zewnętrznie, w celu przyspieszenia gojenia ran.
Napotne
Napotne właściwości tego olejku naturalnego są bardzo korzystne dla zdrowia, ponieważ razem z potem organizm usuwa wiele toksyn i szkodliwych substancji. Pozwala on również oczyszczać pory na skórze, dzięki czemu organizm może pozbywać się również szkodliwych dla zdrowia gazów. Jednocześnie pomaga skórze „oddychać”, a podczas upałów lub choroby proces pocenia odpowiednio chłodzi ciało i chroni przed przegrzaniem.
Hipotensyjne
Ta wyjątkowa właściwość może mieć ogromne znaczenie dla ludzi, którzy cierpią na nadciśnienie, a także objęci są zwiększonym ryzykiem zawału serca lub krwotoku do mózgu. Olejek z melisy pozwala obniżać ciśnienie krwi, a tym samym chronić organizm przed poważnymi konsekwencjami zdrowotnymi.
Wiatropędne
Olejek melisowy pozwala wypierać z jelit gazy, pochodzące z procesu metabolicznego. Dzięki czemu umożliwia bardziej skuteczne wydalanie gazów, zmniejszanie napięcia mięśni brzusznych i redukcję wzdęć oraz skurczy.
Tonizujące
Olejek z melisy daje pewność, że wszystkie systemy obronne skóry działają prawidłowo, co znacznie zwiększa odporność i dodaje siły całemu organizmowi. Dzięki tym właściwościom dodaje się go często do różnego typu kosmetyków naturalnych, takich jak kremy i balsamy do ciała.
Problemy hormonalne
Według tradycyjnej medycyny ludowej za pomocą oleju z melisy można leczyć wiele problemów związanych z menstruacją. Należą do nich m.in. brak miesiączki, nieregularne miesiączki, ból i skrajne zmęczenie podczas okresu oraz przedwczesna menopauza. Łagodzi on również takie stany jak nadmierna irytacja i depresja po okresie menopauzy.
Pozostałe korzyści z olejku melisowego
Olej z melisy  jest również skuteczny w leczeniu opryszczki, różnego typu ran, wrzodów, infekcji grzybiczych, bólów głowy, uczucia zmęczenia. Dzięki zastosowaniu w aromaterapii poprawia również pamięć i łagodzi wszelkie napięcia. dobrze komponuje się z innymi olejkami eterycznymi.

2. CEDR

Olejek cedrowy, ze względu na swoje właściwości, to absolutnie unikalny składnik wielu kosmetyków naturalnych. Po pierwsze doskonale sprawdza się w pielęgnacji urody i lecznictwie. Po drugie, że do tej pory nie znaleziono sposobu, aby stworzyć jego syntetyczny odpowiednik. A po trzecie, dlatego, że nie istnieją praktycznie żadne przeciwwskazania do jego stosowania.

Cedr to niezwykle długo żyjące drzewo z rodziny sosnowatych. Jego odmiany rosną w Japonii, Chinach, Mongolii, Korei Północnej, Ameryce Północnej i Rosji. Jedną z odmian jest cedr syberyjski naturalnie występujących między innymi na obszarach tajgowych. To wieloletnie drzewo iglaste, które dorasta do 40 metrów wysokości i 2 m średnicy. Cedr może żyć do 350 lat, a niektóre drzewa i do 800 lat. Orzeszki rozwijają się tylko w górnej części drzewa a bogate zbiory odbywają się co 5 lat, choć drzewo wydaje owoce co dwa lata.
Cedrowy olejek można otrzymać na dwa sposoby: tłoczony na zimno lub na gorąco. Olej tłoczony na zimno jest ceniony za smak i właściwości lecznicze. Ma on wspaniały orzechowy smak, bursztynowy kolor i posiada dużo białka i wielonienasycone kwasy tłuszczowe. Z kolei olejek tłoczony na gorąco jest używany w medycynie, przemyśle perfumeryjnym i kosmetyce.
Olejek cedrowy jest łatwo wchłaniany przez organizm, zarówno u dzieci jak i dorosłych. Jest on bogaty w witaminy, minerały, mikroelementy i wielonienasycone kwasy tłuszczowe. Witaminy grup B i D zawarte w tym olejku cedrowym normalizują czynności ośrodkowego układu nerwowego i poprawiają skład (jakość) krwi. Jego regularne stosowanie może rozwiązać problem niedoboru witaminy B. Ilość witaminy E na jednostkę masy olejku cedrowego w dużym stopniu przekracza oliwę z oliwek i olejek kokosowy. Witamina E odnosi się do grupy aktywnych przeciwutleniaczy i zmniejsza ilość cholesterolu we krwi.
Ponadto olejek cedrowy ma bardzo wysoką zawartość witaminy F, trzy razy wyższy niż w oleju z ryb. Witamina ta ma również zdolność do obniżania poziomu cholesterolu i wzmocnienia odporności na choroby układu oddechowego. Poza tym witamina F wspomaga laktację u matek karmiących piersią i zapobiega miażdżycy.
Leczenie olejkiem cedrowym
Badania laboratoryjne potwierdzają pozytywny wpływ użycia olejku cedrowego, przy takich problemach i dolegliwościach jak:
grypa
łuszczyca
owrzodzenia żołądka i dwunastnicy
hemoroidy
alergia
atopowe zapalenie skóry
zaburzenia metaboliczne
łysienie, itp.
Olejek cedrowy ma zatem bardzo unikalne i wszechstronne właściwości lecznicze, przyspiesza gojenie ran, oparzeń i odmrożeń. Działa regenerująco, poprawia wydajność fizyczną i psychiczną, ale również pomaga poradzić sobie z syndromem chronicznego zmęczenia, zwiększa odporność, poprawia widzenie i usuwa toksyny z organizmu.
Olejek cedrowy w kosmetyce
Olejek cedrowy używany jest w różnych obszarach kosmetologii m.in. do pielęgnacji twarzy, rąk, włosów i paznokci. Stosowany w pielęgnacji urody, ma wiele zastosowań, w szczególności w zakresie oczyszczania, odżywiania i ochrony. Nie tylko rozpuszcza i usuwa zanieczyszczenia, ale jednocześnie wzbogaca skórę składnikami odżywczymi.
Aby nawilżyć i odżywić suchą skórę twarzy czy rąk jest zalecane smarowanie organicznym olejkiem cedrowym ze szczególną uwagą na partiach łuszczących się i obszarach podatnych na łojotok. Czas stosowania jest ograniczony tylko stanem skóry. Jeżeli jej stan się normalizuje, można przestać go stosować.
Olejek cedrowy również świetnie się nadaje do skóry wiotkiej i ze zmarszczkami. Długość kuracji takiego rodzaju powinna trwać miesiąc przy codziennym stosowaniu. Aby uzyskać najlepsze rezultaty, olejek powinno się stosować po umyciu ciepłą wodą, gdy skóra jest oczyszczona i trochę rozgrzana. Nadmiar olejku usuwa się po 10-15 minutach wacikiem.
Olejek cedrowy zawiera niezwykle cenne przeciwutleniacze, które chronią skórę przed szkodliwym oddziaływaniem środowiska zewnętrznego, a tym samym zahamowuje proces starzenia, a zawartość tłuszczów, które tworzą cienką warstwę na skórze, zatrzymując wilgoć, równocześnie pozwalając jej oddychać.
W zimie olejek cedrowy jest niezbędnym środkiem dla spierzchniętej skóry rąk. Stosuj go na ręce przed pójściem do łóżka, a rano twoja skóra będzie miękka i jedwabista. Olejek cedrowy również bardzo poprawia stan skórek i paznokci, odżywiając i wzmacniając je jednocześnie. Jak wspomniano powyżej, olejek cedrowy wspomaga walkę z wypadaniem włosów i łysieniem. Ponadto, pozwala na pozbycie się łupieżu skóry głowy.
Na bazie olejku cedrowego są robione różne balsamy, maski, peelingi twarzy i rąk, a nawet perfumy. Powinien stać się niezbędnym środkiem pielęgnacji włosów każdej kobiety. Bardzo starannie pielęgnuje włosy, które robią się bardziej posłuszne i silne. Olejek cedrowy przywraca strukturę włosów i chroni końcówki przed rozdwajaniem, nadaje im połysku i ułatwia rozczesywanie. Także olejek łagodzi podrażnienia skóry głowy, usuwa łupież i zapobiega wypadaniu włosów.

3. ŚWIERK

OLEJEK ŚWIERKOWY (ŚWIERK) - naturalny antybiotyk.
Stosuje się go do inhalacji i masażu w leczeniu chorób dróg oddechowych (zapalenia zatok, zapalenie krtani, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, angina). Olejek świerkowy ma działanie tonizujące, antydepresyjne, uspokajające, antyseptyczne, przeciwwirusowe, przeciwbólowe i wykrztuśne. Olejek ma silne właściwości przeciwbakteryjne, szczególnie w stosunku do gronkowca. Jest skutecznym środkiem do walki z grypą. Pomocny przy każdym rodzaju bólu i wzmacnianiu układu odpornościowego.
Olejek świerkowy (Oleum Piceae abietis) otrzymuje się z igieł Świerku europejskiego (Picea abies L.) przez destylację w parze wodnej. Ta metoda otrzymywania pozwala na zachowanie w jego składzie substancji mineralnych i witamin.
Olejek świerkowy ma działanie tonizujące, antydepresyjne, uspokajające, antyseptyczne, przeciwwirusowe, przeciwbólowe i wykrztuśne.
Ma silne właściwości przeciwbakteryjne, szczególnie w stosunku gronkowca.
W inhalacjach i masażu stosuje się do leczenia chorób dróg oddechowych (zapalenia zatok, zapalenie krtani, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, angina).
Jest skutecznym środkiem do walki z grypą.
Zalecany do likwidacji objaw napięcia nerwowego, depresji i nerwicy. Również zalecany w okresie rekonwalescencji po ciężkich chorobach i operacjach.
Polecany przy wzmacnianiu układu odpornościowego.
Pomocny przy każdym rodzaju bólu, szczególnie reumatoidalnych, migrenowych, nerwobólach, stawowych i korzonkowych.
Stosowany do kąpieli stymuluje układ moczowy przy zatrzymaniu moczu, odkaża drogi moczowe, tonizuje mięsni pęcherza moczowego.
Może być wykorzystany do pielęgnacji ran, odleżyn i otarć, przyspiesza regeneracji i gojenie ran ropnych.

4. RÓMIANEK

Olejek rumiankowy – Główne korzyści zdrowotne

Rumianek to wspaniały i naturalny składnik pielęgnacyjny
Olejek rumiankowy jest jednym z najlepszych rozwiązań, gdy chcesz poprawić ogólną kondycję swojego organizmu.
Lecznicze właściwości olejku rumiankowego powiązać można z jego następującymi właściwościami: przeciwskurczowymi, antyseptycznymi, antybiotycznymi, antydepresyjnymi, antyneuralgicznymi, przeciwzapalnymi, wiatropędnymi, żółciopędnymi, przyspieszającymi gojenie ran, wywołującymi miesiączkę, przeciwbólowymi, przeciwgorączkowymi, poprawiającymi działanie wątroby, uspokajającymi, wspomagającymi trawienie, wzmacniającymi, przeciwskurczowymi, bakteriobójczymi, napotnymi, wspomagającymi działanie żołądka, przeciwdziałającymi infekcjom oraz przeciwrobaczymi.
Olejek rumiankowy pozyskuje się z powszechnie występujących kwiatów rumianku. Istnieją dwa typy rumianku: rumianek rzymski, znany pod łacińską nazwą Anthemis nobilis oraz rumianek pospolity, Matricaria chamomilla. Mimo że olejki z obu gatunków mają dość podobne właściwości lecznicze, ich skład jest inny i posiadają własne, specyficzne cechy, o których warto wspomnieć.
Olejek z rumianku rzymskiego zawiera: α-pinen, β-pinen, kamfen, kariofilen, sabinen, mircen, γ-terpinen, pinokarwon, farnezol, cyneol, angelan propylu oraz angelan butylu. Natomiast olejek z rumianku pospolitego ma w swoim składzie: azulen (zwany również chamazulenem), α-bisabolol, tlenek bisabololu-A i -B oraz tlenek bisabolenu-A.
Olejek z rumianku rzymskiego działa bardziej uspokajająco i skuteczniej wywołuje miesiączkę, z kolei ten pozyskiwany z odmiany pospolitej jest silnym środkiem przeciwzapalnym ze względu na zawartość azulenu.
Ten związek azotu odpowiada za charakterystyczny głęboko niebieski odcień olejku. Wyżej wymienione lecznicze właściwości olejku rumiankowego nie są jedynymi. Te z nich, które opisano poniżej, dotyczą obu odmian rumianku, chyba że zaznaczono inaczej.
Olejek rumiankowy – właściwości prozdrowotne:
Napotne i przeciwgorączkowe: Oba rodzaje olejku rumiankowego wywołują obfite pocenie się, co pomaga usuwać z organizmu toksyny oraz czynniki chorobotwórcze, jednocześnie ochładzając ciało i przynosząc ulgę w gorączce.
Pobudzające i antydepresyjne: Obie odmiany są bardzo skuteczne w zwalczaniu depresji i podnoszeniu nastroju. Usuwają uczucie smutku, przybicia, rozczarowania i ospałości, jednocześnie sprzyjając wesołości i pobudzeniu. Samo wąchanie owych olejków może znacząco pomóc w walce z depresją i wywoływać dobry humor.
Antyseptyczne, antybiotyczne, dezynfekujące, bakteriobójcze i przeciwrobacze: Oba typy mają silne działanie antyseptyczne oraz antybiotyczne, dzięki czemu nie pozwalają rozwinąć się infekcjom wywołanym czynnikami biotycznymi, tzn. tym spowodowanym przez bakterie i grzyby. Eliminują również infekcje już zaistniałe. Olejki rumiankowe są też skutecznymi środkami przeciwrobaczymi, niszcząc wszelkie rodzaje robaków jelitowych. Zaaplikowane na włosy, zabijają wszy i roztocza, chroniąc włosy oraz skórę głowy przed infekcjami i uszkodzeniami.
Wspomagające trawienie, działanie żołądka i wątroby, żółciopędne: Obie odmiany wzmacniają żołądek i regulują jego funkcjonowanie. Pobudzają także wydzielanie soków trawiennych, usprawniając proces trawienia. Są również dobroczynne dla wątroby, dbając o jej zdrowie oraz prawidłowy przepływ żółci. Zwiększają ponadto produkcję kwasu solnego, żółci, a także enzymów w obrębie żołądka, a wszystko to wspomaga trawienie.
Przeciwzapalne i uspokajające: Podczas gdy rumianek rzymski skutecznie koi nerwy, szczególnie w przypadku małych dzieci, odmiana pospolita lepiej nadaje się dla dorosłych, lecząc zapalenia – głównie te umiejscowione w obrębie układu pokarmowego oraz moczowego. Oba gatunki obniżają ciśnienie krwi i hamują obrzęk naczyń krwionośnych.
Przeciwreumatyczne i przeciwzapalne: Oba typy niwelują dysfunkcje układu krążenia, pobudzając to ostatnie i oczyszczając krew z toksyn, jak kwas moczowy, dzięki czemu pomagają leczyć choroby takie jak reumatyzm i artretyzm, które wywoływane są przez niewłaściwe krążenie w połączeniu z kumulacją wspomnianego kwasu. Są dzięki temu dobrymi środkami przeciwzapalnymi i redukują obrzęki.
Przeciwbólowe i antyneuralgiczne: Olejek rumiankowy z obu odmian posiada właściwości przeciwbólowe, skutecznie kojąc bóle mięśni, stawów, głowy, zatok, zębów, a także te wywołane urazami kości. Przynosi ulgę również w ciężkich przypadkach nerwobóli, zwężając naczynia krwionośne otaczające dziewiąty nerw czaszkowy i zmniejszając ciśnienie.
Wiatropędne: Oba typy skutecznie uwalniają gazy z jelit oraz żołądka, jednocześnie powstrzymując dalsze ich powstawanie. To z kolei pomaga w rozluźnieniu ciała i obniżeniu ciśnienia krwi. Co istotne, stosowanie olejku eliminuje ryzyko powstania nadmiaru gazów, które mogą uwięznąć w tchawicy, co z kolei może nawet doprowadzić do śmierci.
Przyspieszające gojenie się ran: Olejek rumiankowy, niezależnie od swojego gatunku, jest popularnymi składnikiem wielu kosmetyków naturalnych, jako że zmniejsza widoczność blizn i przebarwień skóry, również na twarzy. Chroni też rany i stłuczenia przed rozwojem infekcji.
Przeciwskurczowe i uspokajające: Oba typy koją niemal wszystkie zaburzenia nerwowe czy też hiperreakcje, które mogą skutkować drgawkami, skurczami, nerwowością, a także utratą kontroli nad kończynami. Ogólnie rzecz biorąc, utrzymują układ nerwowy w dobrej formie.
Wzmacniające: Olejek rumiankowy z obu odmian wzmacnia skórę, mięśnie oraz narządy wewnętrzne.
Pozostałe korzyści jakie przynosi olejek rumiankowy
Olejek rumiankowy ma działanie antyalergiczne, ponadto pomaga w leczeniu trądziku, usuwając toksyny i oczyszczając gruczoły łojowe oraz ekrynowe poprzez wydzielanie potu. Jako środek moczopędny, oczyszcza układ moczowy oraz nerki, a także krew i ogólnie wzmacnia organizm. Pomaga leczyć infekcje wirusowe, jak świnka czy odra. Może być też wykorzystywany w płukankach do ust, pozwalając pozbyć się nieświeżego oddechu i zapobiegając infekcjom jamy ustnej. Olej z rumianku pospolitego zwęża naczynia krwionośne, w rezultacie obniżając ciśnienie krwi, dzięki czemu chroni serce i redukuje ryzyko rozwoju schorzeń w rodzaju miażdżycy.
Co jeszcze warto wiedzieć

5. CYTRYNA

 Naturalne olejki eteryczne są znane z wielu właściwości leczniczych i aromaterapii.
Włosy, skóra i paznokcie
Olejek cytrynowy może być używany do walki z tłustą skórą głowy i tłustymi włosami. Należy go wcierać w skórę po rozcieńczeniu w olejku bazowym. Posiada właściwości oczyszczające i jest często składnikiem domowych produktów do włosów. Jedną z rzeczy, o których warto pamiętać przy użyciu cytryny na włosach jest to, że jeśli wystawimy je na  słońce, olejek cytrynowy może reagować w taki sposób, że rozjaśni je się trochę. Olejek cytrynowy jest również doskonały pokarm dla paznokci i może pomóc w zwalczaniu grzybicy paznokci.
Lęk
Badania naukowe wykazały antydepresyjne właściwości olejków eterycznych. Szczególnie na tym tle wyróżniły się olejki cytrynowy i lawendowy. Najlepszym sposobem korzystania są  w tym wypadku inhalacje i kąpiele.
Pamięć i przejrzystość myśli
Olejek cytrynowy używany w połączeniu z olejkiem rozmarynowym może pomóc zwiększyć pamięć, zwiększa koncentrację i zapewnić większą jasność myśli.
Ogólne informacje o olejku cytrynowym
Skład chemiczny
Główne składnikami chemicznymi olejku z cytryny są: pinen, kamfenu, b-pinen, sabinene, mircenu,-terpinen, linalol, b-bisabolene, limonen, trans-bergamotene, nerol i neral.
Środki ostrożności
Właściwości terapeutyczne
Właściwości oleju z cytryny: przeciw anemii, antybakteryjny, antyreumatyczny, antymiażdżycowy, antyseptyczny, bakteriobójczy, wiatropędny, przeciw bliznom, detoksykujący, napotny, moczopędny, przeciwgorączkowy, hemostatyczny, hipotensyjny, owadobójczy.

6. ORZECH

LECZNICZE WŁAŚCIWOŚCI OLEJU Z ORZECHA WŁOSKIEGO

"Większość leczniczych właściwości owoców orzecha włoskiego, jego zielonych łupin, a także liści potwierdziła współczesna nauka. Liście mianowicie (najlepiej zrywać je do końca czerwca) zawierają około 10 procent garbników, karotenoidy, flawonoidy, olejek eteryczny, kwasy organiczne, sole mineralne, beta-karoten, witaminy E, C, B1, B2, B5, K i PP. Zielona łupina – czyli naowocnia – zbierana z niedojrzałych owoców w lipcu – zawiera te same substancje, choć w nieco innych proporcjach: przede wszystkim może się poszczycić znacznie większą dawką witaminy C. Z kolei dojrzałe owoce zawierają do 65% tłuszczów, w tym nienasycony kwas tłuszczowy alfa-linoleinowy, obniżający poziom „złego” cholesterolu LDL, głównej przyczyny miażdżycy i chorób krążenia. Badania, których wyniki opublikowano w „British Medical Journal”, przeprowadzone na 50 tysiącach ludzi w wieku od 30 o 60 lat wykazały, że u osób regularnie jedzących orzechy aż o 30% zmniejsza się ryzyko zawału serca! Do tego dochodzi 25% odżywczych białek (dlatego orzechy zaleca się wegetarianom – to białko z powodzeniem może zastąpić białko z mięsa), a także węglowodany, fitosterole, witaminy z grupy B, witaminy C, E (to jedno z najbogatszych źródeł witaminy E, uważanej za aktywny antyutleniacz, czyli substancję „wyłapującą kancerogenne wolne rodniki”), K oraz PP i sole mineralne – między innymi fosfor, żelazo, potas, sód, wapń, magnez i rzadko spotykany w roślinach, poprawiający nastrój molibden. Stosunkowo niedawno odkryto w nich inhibitory proteazy i polifenole hamujące rozwój nowotworów.
Preparaty z orzecha włoskiego mają silne działanie bakteriobójcze – zwalczają m.in. paciorkowce, gronkowce, bakterie duru brzusznego i czerwonki. Działają ściągająco na błony śluzowe, przeciwkrwotocznie, grzybobójczo i przeciwzapalnie, regulują pracę układu pokarmowego, obniżają ciśnienie. Działają na organizm oczyszczająco – przyspieszają przemianę materii i usuwanie toksyn. Napar z suszonych liści i nalewkę z owoców stosuje się w leczeniu nieżytów przewodu pokarmowego, biegunce bakteryjnej, zatruciach, wrzodach i krwawieniach z układu pokarmowego, a także w profilaktyce cukrzycy oraz zewnętrznie do leczenia trądziku, zapaleń ropnych i owrzodzeń skóry, grzybicy, nadmiernej potliwości stóp i wspomagająco przy żylakach. Ponadto odwar z liści używany zarówno w postaci nasiadówek, jak i doustnie skutecznie leczy stany zapalne narządów płciowych i likwiduje upławy.

7. LAWENDA

Olejek lawendowy jest olejkiem eterycznym uzyskiwanym ze świeżych roślin rodzaju Lavandula (Lawenda) z rodziny Lamiaceae (Jasnotowate). Jest on bezbarwną lub jasnożółtą cieczą o charakterystycznym słodkim, ziołowo-kwiatowym zapachu.

Działanie na układ nerwowy
Aromaterapia uważana jest za skuteczną ze względu na swoje działanie psychologiczne (związane z zapachem) oraz fizjologiczne (związane z inhalacją lotnych składników). Obserwowane efekty inhalacji to wynik działania substancji lotnych na układ limbiczny: ciało migdałowate i hipokamp.
Główne składniki olejku – linalol i octan linalolu – są szybko wchłaniane przez skórę po miejscowej aplikacji w czasie masażu aromaterapeutycznego i osiągają maksymalne stężenie w osoczu krwi po około 19 minutach. Powodują sedację ośrodkowego układu nerwowego, dlatego lawenda jest składnikiem wielu preparatów ułatwiających zasypianie.
W aromaterapii stosowany jest najczęściej 1% olejek lawendowy. W takim stężeniu łagodzi on lęki, niepokoje, poprawia nastrój, polepsza odczucia związane z ogólnym stanem zdrowia.
Obserwuje się również związek pomiędzy zapachem lawendy i pozytywnymi emocjami, jest to związane z wpływem na autonomiczny układ nerwowy. Tłumaczą to wyniki badań mówiące o podwyższeniu tonu głosu zarówno kobiet, jak i mężczyzn na skutek inhalacji olejkiem. Wyższy ton głosu wyraża radość i szczęście. W obserwacji fal EEG mózgu po inhalacji olejkiem obserwuje się charakterystyczny zapis, świadczący o fizycznej relaksacji i poczuciu komfortu.
Wyniki ostatnio publikowanych badań pokazują, że zapach olejków, w tym lawendowego, odgrywa ważną rolę w procesie nauki i zapamiętywania przy funkcjonowaniu pamięci deklaratywnej sterowanej przez hipokamp.
Choroby reumatoidalne
Aromaterapia i masaż przy użyciu olejku lawendowego okazały się skuteczne również w leczeniu chronicznego bólu związanego z reumatoidalnym zapaleniem stawów (RZS). Olejek lawendowy stosowany zewnętrznie, także w postaci mazideł i balsamów, ze względu na swoje działanie rozgrzewające, łagodzi bóle reumatyczne. Idąc tym tropem odkryto, że olejek z L. angustifolia, tak jak linalol, działa miejscowo znieczulająco, obniża wrażliwość nerwów czuciowych. Zatem olejek lawendowy zastosowany zewnętrznie początkowo działa rozgrzewająco, drażniąco, a później przeciwbólowo i miejscowo znieczulająco.
Mieszanki z olejkiem lawendowym stosuje się z dobrymi efektami w masażu i kąpieli, w bólach miejscowych w postaci kompresów lub masażu relaksacyjnego. Wyjątkiem są bóle głowy. W ich przypadku najlepsze efekty daje inhalacja i kominek aromaterapeutyczny.
Działanie spazmolityczne
Badania eksperymentalne dowodzą, że aromaterapia olejkiem z L. angustifolia działa spazmolitycznie na mięśnie gładkie górnych dróg oddechowych, przewodu pokarmowego i układu moczowego. Działanie to przypisuje się głównemu składnikowi olejku – linalolowi. Spazmolityczny wpływ olejku na mięśnie gładkie powoduje także wazodylatację, czyli rozszerzenie naczyń krwionośnych i związany z tym spadek ciśnienia (hipotensja). Dlatego olejek lawendowy zalecany jest w nadciśnieniu tętniczym.
Działanie rozkurczające olejku było kiedyś wykorzystywane także w położnictwie. Dodatek tego olejku do kąpieli przynosił również ulgę w miejscowym bólu po porodzie.
Działanie immunostymulujące
Wysoka aktywność immunostymulująca, przeciwbakteryjna i przeciwgrzybicza olejku lawendowego została udowodniona w badaniach in vivo. Badacze zalecają włączenie tego olejku do leczenia infekcji opornych na antybiotyki.
Zarówno kontakt z samym olejkiem, jak i z jego fazą lotną powoduje efekt przeciwgrzybiczy. Za to działanie olejku odpowiedzialne są: linalol (hamuje wzrost grzyba) oraz octan linalolu (hamuje tworzenie sporów).
Aktywność przeciwdrobnoustrojowa olejku lawendowego obejmuje bakterie G+ i G–, grzyby strzępkowe oraz drożdże.
Dermatologia i kosmetyka
Antybiotyczne i lecznicze działanie olejku lawendowego wykorzystuje się także w dermatologii i kosmetologii. Zawarte w olejku terpeny odwracalnie zmieniają strukturę warstwy rogowej naskórka, co wpływa na zwiększenie jej przepuszczalności, a w konsekwencji do przenikania przez nią substancji czynnych zawartych w kosmetyku.
W czasie I wojny światowej olejek lawendowy uważany był za cudowny środek leczący rany i zadrapania, co tłumaczy się jego aktywnością przeciwdrobnoustrojową. Olejek lawendowy przyspiesza gojenie ran i zapobiega powstawaniu blizn.
Surowiec ten stosowany jest również w leczeniu stanów zapalnych skóry, owrzodzeń, ran i oparzeń. W przypadku oparzeń słonecznych ulgę przynosi chłodna kąpiel z dodatkiem olejku lawendowego. Olejek ten stosuje się również w leczeniu egzemy, trądziku, rozstępów skórnych, opryszczki wirusowej. Pomocny jest również w przypadku łupieżu suchego, wypadania włosów, łysienia, starzenia się skóry, nadmiernej potliwości, potówek, infekcji grzybiczych oraz łuszczycy.
Nietoksyczny pestycyd
Zastosowanie w przemyśle
Olejek lawendowy ma szerokie zastosowanie w przemyśle: farmaceutycznym, perfumeryjnym, kosmetycznym i spożywczym. W farmacji olejek lawendowy stosowany jest jako corrigens, czyli środek poprawiający zapach postaci leku. W przemyśle perfumeryjnym jest najczęściej na świecie stosowanym składnikiem zapachowym. Natomiast w kosmetologii wykorzystywany jest jako składnik kompozycji zapachowych oraz jako środek przeciwdrobnoustrojowy do wyrobu kremów, wód toaletowych, płynów do kąpieli, a także mydeł. W odpowiednim stężeniu może zastępować syntetyczne konserwanty.

8. SOSNA

Z sosny pozyskuje się dwa rodzaje olejków eterycznych: sosnowy i terpentynowy. Olejek sosnowy stosuje się jako środek rozgrzewający do kąpieli czy masażu, leczniczo używa się go do inhalacji. Dzięku działaniu odświeżającemu bywa składnikiem zapachowych świeczek i kosmetyków. Olejek terpentynowy ma zastosowanie głównie jako rozpuszczalnik i substancja do usuwania trudnych plam.

Olejek sosnowy wpływa na poprawę odporności organizmu i działa rozgrzewająco, dlatego przy przeziębieniu warto jest wziąć gorącą kąpiel z dodatkiem kilku kropli olejku sosonowego, albo zaserwować sobie rozgrzewający masaż. Inhalacje z olejkiem sosnowym stosowane są przy zapaleniu zatok i chorobach górnych dróg oddechowych. Olejki eteryczne w pachnących świeczkach uwalniając zapach działają pobudzająco i odświeżająco.

9. MIĘTA

Mięta pieprzowa ( mentha piperita ) jest wieloletnią rośliną pochodzącą z Europy, znaną i stosowaną od tysięcy lat, przede wszystkim przy problemach trawiennych np. niestrawności, kolkach, mdłościach. Działa rozkurczowo na mięśnie gładkie żołądka i jelit.

Olejek eteryczny mietowy posiada piękny, orzeźwijący zapach. Można go stosować do masażu, inhalacji czy kąpieli.
W literaturze z dziedziny Aromaterapii podaje się, że olejek miętowy stosuje do inhalacjii przy przeziębieniach i grypie, często w połączeniu z olejkiem lawendowym. Bardzo dobrze udrażnia kanały nosowe i zatoki . Kąpiele z dodatkiem olejku (nie więcej niż trzy krople na wannę) mają działanie rozgrzewające i antyreumatyczne.  
Parówka z olejkiem miętowym łagodnie oczyszcza skórę  zwłaszcza trądzikową. Zimne kompresy z olejków miętowego i lawendowego przykłada się na czoło przy bólach głowy . Przeciwstawne działanie olejków: miętowego - stymulujące i lawendowego - uspokajające, skutecznie eliminuje przyczyny dolegliwości. 
Olejek miętowy łagodzi bóle głowy, menstruacyjne, migreny pochodzenia gastrycznego, nieregularny cykl menstruacji, bronchit, grypę, przeziębienia, ociężałość umysłową, zmęczenie, szok i napięcia nerwowe, zaburzenia gastryczne, stany zapalne skóry, podrażnienia, ukąszenia owadów. 
Właściwości: aromaterapeutyczne, antyseptyczne, bakteriobójcze, przeciwzakaźne, przeciwbólowe, łagodzi objawy przeziębienia, kaszel, katar oraz infekcje górnych dróg oddechowych

10. SZAŁWIA

Olejek z szałwii lekarskiej, otrzymuje się z młodych pędów szałwii Salvia оfficinalis, zbieranych w fazie kwitnienia. Olejek pozyskiwany jest metodą destylacji parą wodną. Działa przeciwzapalnie, antyseptycznie, przeciwskurczowo, przeciwreumatycznie, rozkurczowo, ściągająco, moczopędnie, tonizująco, wzmacnia układ odpornościowy. Posiada właściwości wzmacniające, zwiększa potencjał obronny organizmu przed bakteriami i grzybami. Wykazuje działanie obronne wobec Staphylococcus aureus, Escherichia coli, Shigella sonnei, Klebsiella ozanae, Bacillus subtilis, Candida albicans, Cryptococcus neoformans, oraz Salmonella. Olejek jest źródłem naturalnych antyoksydantów, regeneruje tkanki, przyspiesza gojenie ran. Zwiększa przepływ limfy, usuwa powiększone węzły chłonne. 

Pomocnym narzędziem do wspomagania leczenia infekcji układu oddechowego, jest kominek do aromaterapii, nawilżacz powietrza z koszyczkiem do aromaterapii i metoda inhalacji. Aromat olejku łagodzi napady kaszlu, działa leczniczo w przypadku zapalenia oskrzeli, chorób zakaźnych przenoszonych drogą kropelkową. Oczyszcza powietrze, działa antyseptycznie, przeciwzapalnie, przyspiesza leczenie zapalenia migdałków, zapalenia gardła, zatok, krtani. Jest skuteczny w walce ze skutkami stresu, wpływa na sferę psycho-emocjonalną człowieka. Działa uspokajająco i równoważy stan emocjonalny. Sprzyja poprawie pamięci i ekspresji słownej, eliminuje zmęczenie, osłabienie, apatię, depresję. 
Olejek szałwiowy stosuje się również w leczeniu chorób układu ruchu - zapalenia mięśni i stawów. Działa uśmierzająco na bóle reumatyczne i mięśniowe, zmniejsza obrzęk, poprawia mikrokrążenie. Poprawia przepływ krwi, pomaga szybko rozgrzać mięśnie. 
Olejek z szałwii lekarskiej działa jak antybiotyk. Zabija bakterie różnego pochodzenia, będące przyczyną wielu chorób jamy ustnej. Działa leczniczo na paradontozę, zapalenie jamy ustnej, zapalenie i owrzodzenie jamy ustnej i dziąseł, choroby przyzębia, zapalenie miazgi. 
Wspomaga pielęgnację skóry tłustej, normalizuje produkcję sebum. Rozszerza zatkane pory, co sprzyja naturalnemu oczyszczaniu skóry. Reguluje pracę gruczołów potowych - eliminuje nadmierne pocenie się i nieprzyjemny zapach skóry ciała. Działa ściągająco i regenerująco. Wspomaga leczenie skóry w miejscach oparzeń, odmrożeń, owrzodzeń, zapalenia, również egzemy i łuszczycy. Przynosi bardzo dobre rezultaty w leczeniu cellulitu. 
GŁÓWNE ZWIĄZKI NATURALNE, WYSTĘPUJĄCE W OLEJKU: 
tujon - thujon 30-45% 
kamfora 25% 
1,8-cineol 15% 
borneol 5% 
ZASTOSOWANIE W PIELĘGNACJI: 
cera tłusta i z tendencją do przetłuszczania 
choroby dermatologiczne skóry - egzema, łuszczyca, trądzik bakteryjny 
włosy wypadające, pozbawione blasku 
lipodystrofia - cellulit 
ZASTOSOWANIE ZE WSKAZAŃ MEDYCZNYCH: 
zranienia, oparzenia i blizny 
reumatyzm 
bóle mięśni, przed i po wysiłku 
obrzęki ciała  INNE ZASTOSOWANIA: 
wody toaletowe i kosmetyki dla mężczyzn 
pielęgnacja jamy ustnej - płyn do płukania ust, pasta do zębów, spray odświeżający jamę ustną 
higiena ciała - mydło toaletowe, szampon, dezodorant 
odświeżacze powietrza 
składnik mieszanek przyprawowych do żywności 

11. RÓŻA

Wiele, różnorodnych korzyści zdrowotnych, jakie daje olejek różany, jest niewątpliwie przypisane jego zróżnicowanym właściwościom, w szczególności antydepresyjnym, przeciwzapalnym, antyseptycznym, rozkurczowym, antywirusowym, ściągającym, bakteriobójczym, żółciopędnym, oczyszczającym, przeczyszczającym, uspokajającym, hemostatycznym, afrodyzyjnym, działającym na wątrobę, układ nerwowy, trawienny oraz macicę. Poniżej dowiesz się jakie może mieć zastosowanie.

Róże często uznawane są jako jedne z najpiękniejszych kwiatów na świecie. Ten kwiat jest nieodłączną częścią niezliczonych opowieści, legend, mitów oraz historii z dziedzictwa wielu narodów. Dzięki ogromnej różnorodności barw, nieporównywalnych i zniewalających zapachów oraz dużej ilości kształtów i rozmiarów, można znaleźć różę na każdą okazję czy nastrój. Ludzie, którzy nie wiedzą o leczniczych właściwościach róży wciąż mogą powiedzieć o jednej niezaprzeczalnej właściwości – piękna, czerwona róża potrafi rozbudzić romantyczne uczucia nawet w najtwardszym sercu.
Eteryczny olejek różany uzyskiwany jest poprzez proces destylacji roztworu ze świeżej róży damasceńskiej, nazywana przez botaników jako Rosa Damascena. Składa się on z setek różnych składników aktywnych, z których najważniejsze to: Citronellol, Citral, Carvone, Citronellyl Acetate, Eugenol, Ethanol, Farnesol, Stearpoten, Methyl Eugenol, Nerol, Nonanol, Nonanal, Phenyl Acetaldehyde, Phenylmenthyl Acetate i Phenyl Geraniol.
Do produkcji olejku preferuje się różę damasceńską, ponieważ jest to jeden z najbardziej pachnących gatunków tej rośliny i są one uważane za pierwotne, czerwone kwiaty, z najsilniejszym aromatem i najwyższą zawartością oleju.
Dość powszechna jest wiedza na temat wpływu, jaki wywiera róża na stan emocjonalny i psychologiczny człowieka. W poniższym artykule spróbujmy jednak poznać i odkryć najważniejsze korzyści lecznicze i zdrowotne, jakie może przynieść eteryczny olejek różany.
Korzyści zdrowotne stosowania olejku różanego
Antydepresyjne: Olejek różany zwiększa poczucie własnej wartości, podnosi pewność siebie i zwiększa siłę psychiczną, równocześnie skutecznie walcząc z objawami depresji. Może on być bardzo pomocny w walce z wynikającą z różnych przyczyn depresją, jak również pomaga złagodzić uciążliwe uczucie niepokoju. Jako naturalny antydepresant i wspomagający środek leczniczy, może być stosowany u pacjentów, którzy cierpią na ostrą depresję lub są poddawani rehabilitacji. W powyższych przypadkach ten wyjątkowy olejek eteryczny może być stosowany w rutynowych i regularnych dawkach by przynieść pozytywny impuls zmysłowy. Z tego powodu olejek różany jest szeroko stosowany w aromaterapii, ponieważ wywołuje pozytywne myśli, duchową relaksację oraz uczucia radości, szczęścia i nadziei.
Przeciwzapalne: Eteryczny olejek różany może obniżać wysoką gorączkę poprzez złagodzenie i pohamowanie stanu zapalnego. Może być również korzystny w innych stanach zapalnych, głównie spowodowanych zakażeniem drobnoustrojami, spożyciem substancji toksycznych, niestrawnością lub odwodnieniem. Zapewnia także pomóc w rekonwalescencji w przypadku stanów chorobowych takich, jak reumatyzm, zapalenie stawów, podagra oraz gorączka.
Antyseptyczne: Olejek z róży jest bodaj najbardziej aromatycznym i luksusowym sposobem na gojenie ran. Można go często z powodzeniem zastosować podczas leczenia obrażeń skórnych, aptecznych środków antyseptycznych. Miejscowe stosowanie olejku różanego na rany i skaleczenia działa bowiem antybakteryjnie i naturalnie powstrzymuje rozwój infekcji.
Przeciwskurczowe: Eteryczny olejek różany efektywnie łagodzi skurcze w układzie oddechowym oraz układzie trawiennym, a także skurcze mięśni kończyn. Może również skutecznie pomagać w leczeniu drgawek, naciągnięć mięśni oraz przy skurczach.
Ściągające i kurczące: Ściągające właściwości olejku różanego posiadają wiele zalet. Wzmacnia on bowiem dziąsła, cebulki włosowe, równocześnie tonizując i ujędrniając skórę, a także doskonale wpływa na kurczenie się mięśni, jelit i naczyń krwionośnych. Daje to naturalną ochronę przed przedwczesną utratą zębów i włosów, zapobiega powstawaniu zmarszczek oraz chroni przed utratą zdolności prawidłowej pracy jelit, mięśni brzucha i kończyn, których powodem mogą być procesy starzenia się. Przede wszystkim, eteryczny olejek różany pomaga zatrzymać krwawienie z ran i skaleczeń, działając kurcząco na naczynia krwionośne. Te właściwości olejku różanego mogą także pomóc w leczeniu niektórych rodzajów biegunki.
Bakteriobójcze: Olejek różany posiada znakomite właściwości bakteriobójcze. Może on być stosowany w leczeniu takich schorzeń jak tyfus, biegunka, cholera, zatrucie pokarmowe i innych spowodowanych przez różnego rodzaju bakterie. Ponadto, może on leczyć wewnętrzne infekcje bakteryjne powstających w okrężnicy, żołądku, jelitach, jak również zewnętrzne: infekcje uszu, skóry, oczu czy skaleczenia.
Niwelujące problemy estetyczne skóry: Ta właściwość olejku różanego może być bardzo interesująca dla tych, którzy troszczą się o swój wygląd. Powoduje, że blizny, trądzik lub ślady po ospie stopniowo znikają. Dotyczy to także zanikania rozstępów, blizn chirurgicznych, pęknięć skórnych po ciąży i porodzie. Wynika to z przeciwutleniających właściwości eterycznego olejku różanego, które sprzyjają szybszemu gojeniu się skóry.
Oczyszczające: Różany olejek eteryczny oczyszcza krew, jednocześnie usuwając i neutralizując szkodliwe toksyny z organizmu. Gdy krew jest oczyszczona i wolna od toksyn, organizm jest chroniony przed takimi uciążliwościami jak czyraki, wysypki, owrzodzenia, choroby skórne, jak również bardziej poważne zmiany chorobowe, powodowane przez wolne rodniki, w szczególności takie jak nowotwór czy choroby serca.
Normalizujące cykl miesiączkowy: Jest to kolejna korzystna właściwość olejku różanego. Pozwala on na naturalne stymulowanie wydzielania hormonów, które powodują miesiączkę. Jest to szczególnie efektywne w przypadku nieregularnych i zaburzonych okresów. Łagodzi również bóle, nudności i uczucie zmęczenia, równocześnie zmniejszając dolegliwości związane z miesiączką i menopauzą.
Hemostatyczne: Ta właściwość eterycznego olejku różanego może być bardzo przydatna dla osób cierpiących na krwotoki, zarówno wewnętrzne i zewnętrzne, występujące po zabiegach chirurgicznych czy urazach. Przyspiesza on proces krzepnięcia i koagulacji krwi, a także zatrzymuje nadmierne krwawienie. Ta właściwość olejku może w niektórych przypadkach dosłownie uratować życie.
Wątrobowe (hepatyczne): Eteryczny olejek różany okazuje się być bardz dobry dla zdrowia wątroby. Wzmacnia jej funkcjonowanie, stymuluje prawidłową pracę, a także skutecznie chroni ją przed infekcjami. Rozwiązuje także problemy, jak nadmiar przepływu żółci, kwasów i owrzodzeń.
Przeczyszczające: Nie istnieje żaden naturalny środek przeczyszczający z lepszym aromatem niż ten, co może wydawać się dość ironiczne dla tak cennego środka. Może on służyć jako nieszkodliwy oraz efektywny środek przeczyszczający o pięknym zapachu, nie powodujący żadnych skutków ubocznych. Także wpływa on na prawidłową pracę jelit oraz mięśni okolic odbytu, znacznie poprawiając perystaltykę. Pomaga w walce z nadwagą oraz zapobiega magazynowaniu się toksyn w organizmie.
Uspokajające: Przyjemny aromat eterycznego olejku różanego doskonale koi i uspokaja nerwy. Wzmacnia je oraz chroni przed zaburzeniami wynikającymi z zaawansowania wieku oraz powstania urazów. Powstrzymuje drżenie rąk oraz pomaga przezwyciężyć swój lęk przed podjęciem konkretnych i zdecydowanych kroków.
Żołądkowe: Olejek różany posiada również pozytywne działanie na żołądek i praktycznie cały układ trawienny. Działa na niego niezwykle łagodząco, zmniejsza wszelkie stany zapalne, pomaga prawidłowo funkcjonować oraz chroni przed infekcjami. Także chroni narządy wewnętrzne przed powstawaniem wrzodów, które często są spowodowane nadmierną produkcją kwasów i ich uwalnianiem do żołądka. Warto pamiętać, że nadkwaśność może prowadzić do zgagi, niestrawności, zespołu jelita drażliwego, nadmiaru gazów, wzdęć oraz innych problemów z jelitami.
Żółciopędne: Olejek z róży doskonale stymuluje przepływ żółci z pęcherzyka żółciowego oraz pomaga regulować poziom kwasów w żołądku oraz krwi, dzięki czemu chroni przed takimi schorzeniami, jak nadkwasota żołądka i acydoza. Żółć pomaga również w procesach trawiennych, razem z kwasami wydzielanymi przez żołądek. Lepsze trawienie może pomóc z takimi problemami jak biegunka, zaparcia, zespół jelita drażliwego, a nawet bardziej poważne schorzenia, takie jak nowotwór jelita grubego.
Rozwiązuje kobiece problemy: Eteryczny olejek różany pomaga rozwiązać wiele kobiecych problemów takich jak upławy, nowotwory, krwawienie oraz nieregularny cykl miesiączkowy. Olejek działa również oczyszczająco na macicę i wspaniale reguluje jej prawidłowe funkcjonowanie, nawet w zaawansowanym wieku. Tym samym opóźnia menopauzę i łagodzi jej objawy. Poprzez regulację miesiączki, eliminuje objawy towarzyszące, w tym wahania nastroju, zaburzenia równowagi hormonalnej, objadanie się, wzdęcia, skurcze oraz nadmierne krwawienie.
Pozostałe korzystne właściwości: Pomaga regulować wytwarzanie hormonów oraz stymuluje prawidłową gospodarkę hormonalną w organizmie. Także, jest to jeden z najlepszych olejków naturalnych, który spowoduje, że skóra staje się bardziej świeża, promienna i młoda. Niezwykle przyjemny różany aromat dodaje energii i szczęścia. Ponadto olejek doskonale stymuluje krążenie, wzmacnia ochronę serca, obniża ciśnienie krwi oraz pomaga leczyć bóle głowy, astmę, odwodnienie oraz różnego rodzaju infekcje